?

TROS Kamerbreed II

Er valt niet aan te ontkomen, aan een tweede blog over TROS Kamerbreed. Lees eventueel eerst TROS Kamerbreed I.
Zowel in de uitzending van 8 als 15 augustus gaat Kees Boonman er weer flink tegenaan. Ik hoop dat Margriet Vroomans gauw terug is van vakantie. Volgens mij verstaat zij haar vak beter.

De uitzending van 8 augustus inspireerde tot onderstaand berichtje. Er kwam geen reactie; men is niet thuis.
==================
Geachte mevrouw Atsma,

Alle kans dat u denkt: ‘Verdorie, daar heb je hem weer. Wat een zeur.’ Maar dat komt echt alleen omdat de heer Boonman het j.l. zaterdag weer deed (en dat kan ìk niet helpen); namelijk opmerkingen maken waarvan ik denk … doe dat nou niet.
Ik weet dat ik in een ivoren toren leef door te denken dat een welgemeend verzoek van een ‘simpele ziel’ gehoord zal worden. Zo ben ik nou eenmaal, dus daar gaat-ie.

Minister Klink legt over de telefoon uit dat het vaccin beschermt tegen de Mexi­caanse griep. En ook dat het verstrekken van Tamiflu minder zinvol wordt als het virus muteert.
Even later maakt Boonman daarvan dat ‘het vaccin niet meer toereikend is bij een agressie­vere vorm’. Klink legt het nogmaals uit: vaccin = niet ziek, Tamiflu dan minder zinvol. (Ik hoop trouwens toch zo dat dit werkelijk waar is.) Boon­man: ‘Kunt u zich voorstellen dat de simpele ziel thuis denkt: “Dat is toch wel allemaal heel erg verwarrend.”‘ Ja, ik ben dan wel die thuis zittende simpele ziel maar hier, in dit korte gesprek, was het toch echt mijnheer Boonman die verwar­ring dreigde te stichten.
In zijn aardige gesprek met de voorzitters der … verzucht Boonman: “Die ver­war­ring is ook de schuld van ons soort mensen, zal ik maar zeggen.” Nou, niet altijd maar hij hier in eigen persoon dus een beetje wel.

In de hectiek van de uitzending valt het misschien niet te voorkomen dat er fouten gemaakt worden (‘vaccin biedt geen bescherming’). Maar twee dingen kunnen beter. Betrek ‘de simpele ziel thuis’, ‘de burger’ niet meer in de vraagstelling. En de, volgens mij beroepsma­tig gespeelde verongelijktheid (‘zeker de schuld van de media’) zou niet langer getolereerd moeten worden. Mijnheer Boonman doet het beide mijns inziens te vaak.

In uw laatste mail gaf u te kennen dat een verdere uitwisseling van gedachten (discussie) weinig zinvol is, dus misschien ook dit bericht. En het zal wel hele­maal nutteloos zijn dat ik twee van mijn blogs onder uw aandacht breng: Wat de burger niet begrijpt en TROS Kamer­breed. De laatste bevat grotendeels bekende kost (eerdere mails) maar ik sluit de blog af met ‘Ik krijg dan wel niet de wind van voren maar mijn vermoeden dat (sommige) journalisten in een ivoren toren leven, is compleet bevestigd.’
Ik ben gaarne bereid om de discussie te heropenen. Daarvoor vind ik het ‘media­gebeuren’ belangrijk genoeg. En ik hoop niet dat u de indruk krijgt dat ik alleen uw programma beluister en van commentaar voorzie.

Met vriendelijke groet,
==================

Omdat berichten niet helpen, geef ik dus maar een kaal verslagje van 15 augustus. Boonman had minister Jaqueline Cramer op bezoek. Wat deze keer opvalt is het werkelijk grote aantal keren dat Boonman ‘een vraag’ stelt maar tegelijkertijd, eigenlijk, Cramer woorden in de mond probeert te leggen die, althans volgens mij, helemaal niet weergeven wat ze bedoelt. Waar is die Boonman in hemelsnaam mee bezig?

Het gaat over de kernreactor in Petten. Onderhoud moet mogelijkerwijs weer uitgesteld worden om isotopen voor medische toepassingen te kunnen blijven produceren. Cramer legt uit: de veiligheid staat voorop maar het is ook een maatschappelijke plicht om voor voldoende isotopen te zorgen. Boonman: “En in die zin zou Petten gewoon door moeten kunnen gaan met het maken van dit soort isotopen.” Dat zei Cramer helemaal niet en ze trapt er niet in.
Dan komt aan de orde dat de reactor in Petten een Europese aangelegenheid is, niet puur Nederlands en ook dat het om een commerciële onderneming gaat. Voor mij, simpele burger (!), is dat geheel nieuw. Een pijnpunt: de bedrijven stellen onderhoud misschien onverant­woord lang uit en daarom zou toezicht ook hierop gewenst zijn. Bij nieuw te bouwen reactoren moet de overheid sowieso betrokken zijn. Boonman ‘vat samen’: “Er mag straks een nieuwe reactor gebouwd worden voor isotopen in Petten. Maar dat mag alleen als dat allemaal, en ook volgens Europese afspraken, in handen is en blijft van de staat.” Ze zei het niet; ze stinkt er niet in, ze corrigeert geduldig.
Vervolgens gaat hij nog even op de populistische toer: “Is het uit te leggen aan kankerpa­tiënten: u kan nu niet behandeld worden met isotopen omdat de reactor waar ze gemaakt worden opgeknapt moet worden omdat het anders onveilig is voor mensen die in de buurt wonen.” Cramer stinkt er niet in.

Net als in het gesprek met Hirsch Ballin komt de PVV ter sprake. Terecht want net is bekend geworden dat Wilders alleen in Almere en Den Haag mee gaat doen aan de gemeenteraads­verkiezingen. De voorzetjes van Boonman worden door Cramer niet ingekopt.
Hij kan het ook deze keer niet laten om even tussendoor te vragen: “Zou u eigenlijk langer willen blijven als dat aan de orde is?” Cramer stinkt er niet in.
Ook nu stelt hij de vraag of PvdA met een grote PVV samen in één kabinet gaat zitten. De ‘klimaathysterie’ die Wilders mvr. Cramer verwijt, wordt wel als hinderpaal onderkend maar toch: “Kunt u zich een onderwerp voorstellen waar de polen dichter bij elkaar liggen of hetzelfde zijn?” Cramer wimpelt het netjes af.

Na een gesprekje over het atypisch zijn van Cramer, vat Boonman haar uitleg over de Haagse spelregels samen met: “Ritselen en regelen.” En even later: “Is die cultuur niet vooral een cultuur waarbij het vooral niet gaat om de slagkracht, dat alles zoveel tijd kost.” Mvr. Cramer breekt een lans voor zorgvuldig beleid en het meewegen van ieders belangen. Daarna hakt en takt het een tijdje heen en weer: wel of geen slagkracht, wel of niet zorgvuldig werken. Cramer houdt de boot af.

Na een paar pogingen om de ernst van de milieuproblemen af te zwakken, volgt een reuzenzwaai aan de rekstok: “Bij grote problemen horen grote maatregelen, drastische maatregelen. … En is dan dat wat u doet wel voldoende?” Cramer nuanceert.
Bij Boonman weet ik echt niet uit welke hoek de wind waait. Voor een Journaal­lezer is dat precies de bedoeling maar in een opinievormend programma werkt het juist verwarrend.

Cramer heeft het steeds over ‘samen’, ‘zorgvuldig’, … Als het gaat over spaar- en ledlampen komt Boonman met: “En al die mensen die dan klagen over dat het niet leuk is en al die bedrijven die voor restaurants en zo er een hele hoop hebben ingeslagen; dat is allemaal flauwekul en milieuverpestend.” Cramer neemt zijn woorden niet over. Ook de gesuggereerde boete voor iemand die niet meewerkt, wordt afgewezen.

In de laatste minuten wordt gefocusseerd (Het Witte Boekje, pg. 279) op een ‘klimaatwet’ zoals die in Engeland schijnt te bestaan. Cramer legt uit dat de insteek hier te lande anders is: niet één wet maar een pakket van maatregelen. Zo gewenst, zou je daar een strik omheen kunnen doen en dat is dan een wet. In essentie verschillen Engeland en Nederland niet zo erg. Ze klinkt in ieder geval niet erg enthousiast over een wet.
Dit is het mooiste moment van deze uitzending: drie keer, kort op elkaar, probeert Boonman Cramer zo ver te krijgen dat ze die wet ter plekke, in zijn programma, afkondigt. Het lukt niet ;-).
“En dat gaat u dan zo ook zo doen, begrijp ik.” “Maar u zou daar voor zijn als je dat zo noemt.” “Dus u zou eigenlijk het liefste hebben dat dat bij ons ook als zodanig een klimaatwet gaat heten en dat we zo gaan denken.”
Volgens Cramer niet dus maar … ze wordt niet boos. En zo moet Boonman in deze uitzending zijn zielige: ‘Het zal mijn schuld wel zijn dat de burger het niet begrijpt.’ op zak houden.

Plaats een reactie