?

Leerkracht ziek

Leerkracht ziek; geen vervanger

Dit is verhaal vijftien in een serie blogjes over de Weerenschool en Freinet. Het overzicht staat in De Weerenschool en Freinet I.

Ik geloof niet dat de leerkrachten op de Weerenschool uitblonken in vaak en lang ziek zijn. Ja: Paul brak een been toen hij even snel over het schoolhek wilde klimmen. Lekker een stukje afsteken ;-).

Natuurlijk waren er wel griepjes en verkoudheden. En dan was het maar de vraag of we een invaller aanvroegen.
We overlegden in het team: wat is het voor klas, is hij een beetje stabiel?
Zo niet: dan misschien verdelen of toch een vervanger. We hadden daarmee minder goede ervaringen. Wat wil je? Meestal waren het mensen die vers van de pabo kwamen en ze hadden natuurlijk totaal geen kaas gegeten van Freinet.

Als de groep goed in z’n vel stak, dan ging een leerkracht er even heen voor de start. Soms volgden enkele ingrepen in het programma: lastige programma­pun­ten werden een weekje uitgesteld. En het was slim om voor de ziektedagen de beste voorzitter en beste hulp te vragen. Als het moeilijk werd, dan konden ze een beroep doen op een wijze leerling uit groep zes of desnoods een andere juf of meester.
Werkelijk waar: in de meeste gevallen draaide zo’n leerkrachtloze groep een dag of drie gewoon verder. Weliswaar liep de ‘productiviteit’ terug maar toch mooi om te zien!

Soms ging het ook minder als de leerkracht er wèl was. Tenminste: dat gebeur­de een enkele keer in mijn aanwezigheid. Niks kattenkwaad, ruzie of obstructie maar gewoon rommelig, rumoerig, onrustig. Het was heel normaal dat er ge­praat werd maar dit was niet leuk meer. Er was storm op komst.
Na twee, drie keer om meer rust gevraagd te hebben, was ik het echt zat. Ik had het druk genoeg met van alles en nog wat. Met die onrust kon ik me echt niet concentreren.
Ik vroeg opnieuw het woord: “Beste mensen. Ik heb al gevraagd of het wat rus­ti­ger kon. Ik kan namelijk zo niet goed werken. Ik ga nu in het leraren­ka­mer­tje zitten. Als het beter gaat, kan iemand me komen halen.”
Zo gezegd, zo gedaan. Na een minuut of vijf werd er op de deur geklopt. De voorzitter: “Frans, het is nu echt rustig. Wil je er weer bij komen?”

Naar het volgende stukje: De ‘beweging’.

Hier verwijs ik naar twee oude blogjes die er toch wel bij passen: Van keerkneus tot tafeltijger en Ik-hoef-niet.

Plaats een reactie