?

Censuur in Utrecht

Dinsdag 15 april.
Journalisten, te wapen! Ik hoor op de radio (mijn venster op de wereld) dat de burgemeester van Utrecht, mijnheer Wolfsen, censuur pleegt, dat hij een uit­ge­ver heeft omgekocht. Dat hij …
Dames en heren van de pers: op de bres voor de vrijheid van meningsuiting, persvrijheid; sta pal voor het vrije woord! Verdedig dit grote goed uit naam en in het belang van alle Nederlanders.
En lees vooral de laatste alinea. Het tussenstuk is slechts een incident.
Woensdag 16 april.
Wolfsen knevelt dus de media. Alhoewel … Zou er iets anders aan de hand zijn? Het kostte me moeite om de feiten achterhalen, laat staan om ze te begrijpen.
Daar zouden jullie journalisten ook eens aandacht aan moeten besteden. Dat het snel redelijk duidelijk wordt wie nou wat in welke volgorde heeft geflikt. Zou dat lukken in die flitsjes van anderhalve minuut per item? En àls dat zou kunnen, kunnen júllie dat? Het gewraakte artikel is op Internet al helemaal nergens vinden; echt superieure nieuwsvoorziening.
Misschien klopt het volgende:

  • Wolfsen wordt burgemeester van Utrecht. De gemeente regelt onderdak in een apparte­mentje. Dat kost, alles bij elkaar € 17.000,00.
  • Naar dit geld, of het terecht was, wordt onderzoek gedaan door de gemeente, provincie en het rijk. Ieders conclusie: niks aan de hand.
  • Een freelancer interviewt een ‘deskundige’ die er toch anders over denkt. Hij schrijft daarover een stevig stuk voor Ons Utrecht.
  • Wolfsen vraagt de redactie of publicatie een week uitgesteld kan worden om die andere onderzoeksresultaten mee te wegen. Nee dus.
  • Wolfsen benadert nu de uitgever met hetzelfde verzoek. De uitgever kan er wel in meegaan. Alleen: de krant is al gedrukt en de kosten van een herdruk …
  • De gemeente komt tegemoet in de kosten.

Klopt dit een beetje, feitelijk? Ik hoop het. Ik ben maar een simpele luisteraar en ik moet het doen wat jullie, journalisten, mij bieden.
En toen … toen hadden we een rel rond Wolfsen. Ik hoor dhr. Van der Horst, hoofdredacteur van het blaadje Ons Utrecht zeggen (vrij weergegeven, excuus):

  • Wolfsen treedt de persvrijheid met voeten.
  • De gemeente heeft de uitgever omgekocht.
  • De gemeente dreigde niet langer in het Ons Utrecht te publiceren.

De reden die Wolfsen geeft voor zijn (mis-)daden: ‘Het in twijfel trekken van mijn integri­teit noopte mij tot actie, vooral omdat het in dit geval zo duidelijk ligt.’

Donderdag 16 april.
De Utrechtse gemeenteraad voert een merkwaardig toneelstukje op en Wolfsen speelt mee. Ook hier super grote woorden en zware beschuldigingen maar omdat Wolfsen in zijn schulp kruipt, mag hij gewoon blijven. Vreemd. Nou schijnt het dat ze eigenlijk wel blij zijn met Wolfsen, daar in Utrecht. Maar een wolf in schaapskleren wil je toch niet als burgemeester?

Kijk: als Wolfsen nou niet integer zou zijn geweest, dan moeten jullie, persmus­kie­ten, mij dat toch echt beter, duidelijker uitleggen. Maar of dat geld nou wel of niet terecht verstrekt is, dáár hoor ik helemaal niks over. Als het zo zou zijn: weg met Wolfsen! Rechts, links, PvdA of niks, maakt niet uit.

Als hij echter niet frauduleus handelde, wat is er dàn aan de hand? Dan lijkt me zijn verzoek om uitstel niet onredelijk. Misschien zelfs in jullie voordeel, waarheidsvinders en brengers van helderheid. Zeg nou zelf: het zou niet fraai zijn om iemand van geldgraaierij te betichten als dat onjuist is.
Wat is er dan, als Wolfsen niet fraudeerde, nog meer aan de hand?

  • Een freelancer, De Heus (grappige naam in deze kwestie) die zijn kans schoon zag om zich in de kijker te spelen.
  • Een deskundige die eens lekker tekeer kan gaan: professor Tak! (Die naam … hakke­takken.)
  • Een hoofdredacteur die klaarblijkelijk slecht op de hoogte is van onderzoeken naar hete zaken en niet in de gaten heeft waar freelancers mee komen.
  • Een hoofdredacteur die vervolgens niet voor rede vatbaar blijkt.
  • Een krant die wellicht grove onwaarheden gaat verkopen; bij een huis-aan-huis blaadje dus weggeven.
  • Een burgemeester die … van zich laat horen, die iets onderneemt. Oei.
  • Een uitgever waar wel mee te praten valt en een artikel dat niet verschijnt.

Afgezien van dit incident, en dus veel vervelender, denk ik dat:

  • de hele Nederlandse pers is druk doende om de ene na de andere stofwolk, tornado van halve helderheid de wereld in te blazen.
  • journalisten die ‘het’ niet begrijpen (zogenaamd of echt niet, wat misschien nog erger is) hun slachtoffer verkeerd citeren, woorden in de mond leggen en hun item afsluiten met bijvoorbeeld: ‘… dit ging over Wolfsen die een artikel heeft verboden.’
  • een redacteur, onder het mom van de verdediging van vrije meningsuiting, vileine uitspraken doet.
    Dat dreigement om niet meer in Ons Utrecht te publiceren, ja … ‘dat was niet zo gezegd maar zo voelde het.’ En: ‘De gemeente had het artikel gefiatteerd.’ Nee oen! Een artikel niet ‘verbieden’ betekent nog geen fiattering.

Waar het aan ontbreekt in delen, jammer genoeg grote delen van de media, tot en met het respectabele ‘Met het oog op morgen’, is gezond verstand, fatsoen en zelfreinigend vermogen.
Jullie lijken behept met een onbedwingbare behoefte om collega’s na te kakelen. Mijn, toch al matige vertrouwen in jullie kwaliteiten, journalisten, is weer eens flink op de proef gesteld. Op naar de volgende hype, stofwolk, het volgende staaltje volksverlakkerij.

Plaats een reactie