?

Vrij zwemmen

Dit is het zesde in een serie verhalen over de Weerenschool en Freinet. Het overzicht staat in De Weerenschool en Freinet I.

Het begon met een klacht in het felicitaties- en klachtenschriftje: ‘Ik vind het zwemmen niet leuk.’ Die klacht raakte een gevoelige snaar.

Het gaat overigens over het wekelijkse schoolzwemmen. Met de bus erheen maar nog wel kinderen van een andere school ophalen, wachten voor het gebouw, omkleden, wachten bij het bad, een half uurtje badderen, kwartiertje omkleden, wachten op en terug met de bus. Prima toch?
De klachten: de badmeesters en -juffen doen niet aardig, de buschauffeurs zijn niet vrien­de­lijk, kinderen van andere scholen maken een rotherrie tijdens het omkleden en, het belang­rijk­ste: na diploma A en B moeten ze week in, week uit baantjes trekken. Er wordt verder nauwelijks aandacht aan ze besteed.

Het gesprek gaat verschillende kanten op. Er helemaal mee stoppen maar dat kan niet want er zijn nog genoeg klasgenoten die hun A en B willen halen. Misschien dat de zogenaamde C-kinderen dan op school blijven. Dat kunnen ze best, vinden ze. Daar ben ik niet zo’n voor­stan­der van maar ik zou het willen bespreken in de teamvergadering.
Dan krijgt de opmerking “We willen best zwemmen maar het moet een beetje leuk zijn.” de meeste aandacht.
“Kunnen we dan niet gewoon een keer zelf gaan? Zonder les.”
“Je mag niet zomaar weg van school.”
“We gaan toch ook naar de gym?”
“Maar dat weet de inspecteur en dan mag het.”
“Zwemmen is toch net zoiets als gymmen?”
“Dan gaan we toch een keer niet naar gym.”
Langzamerhand ontstaat het volgende plan:
– er gaat uitgerekend worden hoeveel gymlessen er ‘opgespaard’ moeten worden voor een dagdeel zwemmen.
– anderen zullen uitzoeken wanneer het zwembad beschikbaar is en hoeveel het gaat kosten.
– er moet vervoer en begeleiding geregeld worden.
– en tot slot moet het hele plan ter goedkeuring voorgelegd worden aan de inspecteur: een brief.

Na een kleine veertien dagen is alles bekend. Nu de brief nog.
Een van de kinderen had al gemeld dat haar moeder directiesecretaresse is en daarom veel weet van brieven schrijven. Ze wordt te hulp geroepen. Het gaat er serieus aan toe:
– briefhoofd met adres, plaats en datum, onderwerp
– de aanhef (werd iets als Weledelgestrenge heer …)
– de inspringing van alinea’s klassiek of modern
– de briefinhoud zelf met plan en verzoek
Alles wordt tot in de puntjes uitgedacht en tenslotte wordt de brief getypt en verstuurd.

Na enige tijd krijgen we een brief van de inspecteur: het mag, voor deze keer. En er komt nog een brief voor de directie: dat het niet de bedoeling is dat kinderen zelf verzoeken doen aan de inspectie.

We hebben gezellig gezwommen. Zo’n zelf opgetuigde actie geeft sowieso al een goed gevoel. Het schoolzwemmen bleef zoals het was maar dat is ineens minder erg.

Naar het volgende stukje: Katjes, een homoniem.

 

2 Responses to “Vrij zwemmen”

  1. R PAPE Says:

    Mooi en triest tegelijk.

  2. Frans Says:

    Dank voor je reactie. Ik vind het vooral ‘mooi’ vanwege de denk- en daadkracht der koters.
    Het palet van deze 25 blogjes geeft hopelijk een indruk hoe er ook geleerd en gewerkt kan worden.

Plaats een reactie