?

Pauw en Witteman

Ik kom weinig toe aan televisiekijken. Meestal zijn er interessanter, leuker of belangrijker dingen om te doen.
De afgelopen maand was het tamelijk kort op elkaar drie keer raak: Pauw en Witteman. Het viel niet mee maar ik zal ook niet zeggen dat ik ze gewoon slecht vond. Ik hou niet van die herrie aan het begin en eind van het programma, die tune en de ZAP-service hoeft voor mij ook niet.
Waarom eigenlijk viel het nogal tegen? Misschien omdat ik de ijdele hoop had dat deze twee topmannen van de publieke omroep iets moois zouden neerzetten; iets dat de moeite van het bekijken waard is.

De laatste uitzending van het seizoen werd grotendeels gedragen door de gasten: mvr. Dresselhuis, een stoffige voetbalman (ik geloof ene Derksen), Peter ‘èr’ de Vries en Pechtold.
De heren aan de kop van de tafel hielden zich tamelijk rustig, deze keer. Maar waarom de sportjournalist wéér bij het gesprek betrekken. Hij had al uitgebreid de degens mogen kruisen met De Vries over het Nederlands voetbalelftal en meer.
Mevrouw Dresselhuis had beter thuis kunnen blijven. Ik denk niet dat ze aan haar tien minuten toegekomen is en ze werd vooral bestookt vanwege haar gelakte nagels. Echt intelligente journalistiek …
Zou ik ooit nog eens D66 gaan stemmen? Als dat gebeurt, is het mede te danken aan Pechtold omdat hij zelden onzin uitkraamt.

Het meest heb ik me gestoord aan het optreden van Pauw en Witteman op, ik denk woensdag 7 mei. Gasten waren Wouter Bos, Kristien Hemmerechts, een sportjon­gen en …
Politici mogen best aangepakt worden, bijvoorbeeld over de wel/niet vergoeding van de kinderopvang. Maar het was tenenkrommend, zelfs een tikje vals zoals Pauw en Witteman bezig waren. Ze bleven maar zeuren over de leiderschaps­kwa­liteiten van Bos, het verloo­chenen van principes en het schenden van verkiezings­beloften.
Het lijkt me dat ze niet dom zijn. Waarom dan zulke flauwe en insinuerende vragen? Voor hun naamsbekendheid hoeven ze zich toch niet meer schuldig te maken aan een potje ‘gastje plagen’.
Mevrouw Hemmerechts werd ook op een merkwaardige manier bejegend. Op­nieuw: ik denk niet dat de heren vallen in de categorie ‘domme seksisten’ of dat ze aan baarmoedernijd lijden. Maar het ging allemaal zo flauw.
De sporter kwam niet veel verder dan: “Kite surfen, gaaf. Je zit wel met een jet lag, …” Het kan zijn dat ik het belangwekkende van zijn verhaal gemist heb. Deelnemer vier … ik zou het niet meer weten.

Er tussenin zag ik nog een aflevering. Tsja, ze zitten er ook iedere avond.
Dus Frank de Grave die voorzitter wordt van Artis wordt. Leuk voor hem en voor Artis ook misschien.
Een verkoper-vertegenwoordiger-zakenman die het goed doet in de wereld. Zijn haardrogers à € 1.400 gaan als zoete broodjes over de toonbank in de Arabische wereld, blijkt. Hij reist met Tonny Eijck en een komiek de wereld over. Echt knap om zo goed te verkopen maar je kunt er ook (kritische) vragen bij stellen. En dat deden P&W nauwelijks.
Ander groot nieuws die avond: Midas Dekkers gaat het boekenweekgeschenk schrijven over ‘dieren in de Nederlandse literatuur’. Grappig dat hij met Anton Koolhaas aankwam als goed voorbeeld. Ik bedacht nog voordat die naam viel, het mooie verhaal ‘Vanwege een tere huid’. En Dekkers zegt altijd wel een paar grappige dingen.
Deelnemer vier … ik zou het niet meer weten. Kortom: zonde van het uur top-tv-tijd met de topinterviewers.

Misschien verwacht ik teveel van het programma; moet ik het meer zien als amusement dan als journalistiek. Zelf lijken Pauw en Witteman er wel tevreden mee te zijn. Niks last van de ‘formule’: gewoon iedere gast een minuut of tien.
Het zijn meesters in ‘bruggetjes bouwen’. Hun zwaai van ‘iets’ naar ‘niets’ is onnavolgbaar, fenomenaal maar ook pijnlijk en gênant. Want hoe babbel je nou verder met die kite surfer nadat de gast ervoor een heftig verhaal vertelde over bijvoorbeeld de stervensbegeleiding van haar kind. P&W draaien er hun hand niet voor om.

One Response to “Pauw en Witteman”

  1. Maartje Says:

    Hallo Frans,

    Paul Witteman vind ik ‘n aardsvervelend ventje dat niets te zeggen heeft, boegbeeld van de linkse journalistenkliek. Jeroen Pauw heb ik altijd wel ok gevonden, ‘n provocateur. Goed zo, dat had Nederland nou net nodig. Jammer dat ook hij afzakt. Het is voor mij alweer twee jaar geleden, ik volg Nederland niet meer maar ik begrijp je irritatie.

    Groet, Maartje.

Plaats een reactie