?

De Weerenschool en Freinet

Sinds ik startte met deze website en met bloggen, hikte ik hier tegenaan: tegen verhalen over de Weerenschool en over Freinetonderwijs. Tegen schrijven over wat ik meemaakte, wat ik heb gezien en ervaren.
Het moet er toch maar van komen want niks geschreven is altijd mis. Mijn grote aarzeling: hoe een en ander in het vat te gieten? Er staat al zo veel op schrift, op internet; ‘het’ is lastig onder woorden te brengen. En voor mij het is van lang gele­den. Maar het laat me niet los.
Mijns inziens zijn er mensen die beter over Freinet en de Weerenschool kunnen vertellen dan ik. Hierbij dus ook het verzoek tot tegengas, aanvulling en verbe­te­ring. Dat is het mooie van internet. Indien nuttig of gewenst zal ik mijn blogs met terugwerkende kracht en met bron­ver­melding aanpassen. Niks is verrader­lij­ker dan het geheugen ;-).

De kale feiten:

  • Ongeveer in 1972 kwam ik in aanraking met Freinetonderwijs dankzij een mede­student op de Hervormde Pedagogische Akademie en voormalig huisge­noot Dik Mook.
    Hij was verhuisd naar studentenflat De Zilverberg en aan de voet daarvan stond een schooltje waar bijzondere dingen leken te gebeuren. Dat was dus de Weeren­school.
    Hij en – op zijn uitnodiging – ook ik mochten daar komen ‘hospiteren’.
  • Op kweek- en hospiteerscholen had ik al het nodige meegemaakt (leuk en ver­velend) maar dit, wat hier gebeurde, was wel erg apart. Het leek wel alsof de leerlingen ‘het’ zelf deden. Hier werd echt uit een ander pedagogisch vaatje getapt.
  • Tussendoor kwamen militaire dienst (10 dagen), een jaartje wat los invalwerk en twee jaar de Lutherschool.
  • Van 1978 tot half 1981 werkte ik op de Weerenschool. Ik had combinatie­klassen van wat toen 3-4 en 4-5 heette. Nu dus de groepen 5, 6 en 7.
  • In 1981 verhuisden we vanwege de eigen kinderen naar Epe. Ik werd daar leer­kracht / directeur op de Jenaplanschool ‘t Hogeland. En dat ging faliekant mis. Binnen een half jaar stond ik op straat, voorwaar een prestatie! Kort door de bocht: nieuwe school met alle problemen van dien, Freinet werd niet begrepen en / of gewild en ik deed het allemaal veel te wild.
  • Er kwam nog een herkansing in ’83 – ’84 in Utrecht. De dreun van ‘t Hogeland galmde nog na en daardoor was ik dit keer te strak en te voorzichtig. Einde oefening; einde onder­wijs.
  • Naast het schoolwerk was ik mee gaan doen in de Freinetbeweging. Van het redigeren van de Kontakt, studiedagen, werkweekenden en -weekjes tot trips naar Frankrijk.

Voor het grote verhaal (levend rekenen, de natuurlijke methode, le part du maître) verwijs ik naar:

Ik sta niet in voor de kwaliteit maar dat geldt ook voor mijn verhalen.

Mijn kleine verhaal volgt in de onderstaande blogjes.

Naar het volgende stukje: De Weerenschool ….

[Naschrift: twee vervolgjes op deze serie zijn Het bananenboekje en Weeren­school en Freinet II. Alle, ook oudere onderwijsverhalen zijn te vinden via de blogcatego­rie Opvoeding & onderwijs.]

 

 

Plaats een reactie