?

Gedrag van …

Inleiding

Dit is een blog met aan het eind een viersprong. Een viersprong naar het gedrag van kinderen, volwassenen, onderwijzers en van de overheid. In totaal ongeveer tien pagina’s. Dit zijn de ‘algemene beschouwingen’.
Als invalmeester richt ik mijn pijlen hier, in eerste instantie, op de doelgroep ‘kinderen’. Want wat ik meemaakte in schoolklassen, die realiteit, heeft me aan het schrij­ven gezet. Ik pak de volwassenen, onderwijzers en de overheid later wel, dubbel en dwars ;-).
Om eventuele misverstanden te voorkomen: ik vind ‘kinderen’ en ‘les geven’ echt leuk. Iedereen die mij een beetje kent, zal dat beamen. Dat is echter geen reden om vervelende aspecten uit de weg te gaan; in tegendeel. Feiten doen soms pijn. En er zijn er meer die zo hun bedenkingen hebben bij de effectiviteit van opvoe­ding en onderwijs; volg het nieuws. Maar het geweeklaag over ‘slecht spellen en rekenen’ laat ik over aan anderen. Niet dat ik dat niet belangrijk vind; andere kwesties lijken mij toch gewichtiger. 

Casus

In veel klassen zijn ze er: kinderen, meestal jongens, die op een moeilijke, verkeerde manier om aandacht vragen. Als je pech hebt zijn het er een stuk of drie, vier. Gesteund door een grotere groep die ‘het wel spannend’ vindt, kunnen ze de sfeer in een groep danig verzieken.
Individueel zijn de ‘schatjes’ meestal nog wel te pruimen; als er dus niet te veel op het spel staat. Ik denk dat de groepsdynamiek een flinke rol speelt: het moeten concurreren in katten­kwaad en brutaliteit. En de groep biedt een veilige modus operandi.
In de ongeveer honderd invalbeurten die ik sinds 2003 achter de rug heb, is het slechts een keer of vijf, zes echt vervelend geweest. Voor mij gaat het dus hoogstens om een paar dagen. Waarschijnlijk heb ik het hier in het Gelderse nog gemakkelijk. Maar je zal, als lief kind, toch acht lange schooljaren met zulke figuren opgescheept zitten.

Vragen

Aan het eind van een dag in zo’n moeilijke groep stel ik me een paar vragen. Bij voorbaat mijn excuus dat ik dat doe. Beter, makkelijker zou het zijn om de kop in het zand te steken.

  1. Zijn de later (in Gedrag van kinderen) gesignaleerde gedragingen ‘natuurlijk’, ‘onver­mijdelijk’? Hoort het gewoonweg bij de leeftijd, bij ‘groot worden’? Zal het bij meesten na verloop van tijd vanzelf over gaan? Met andere woorden: moet ik me hier gewoon niet zo druk over maken?
    Wacht eens even … Er zijn toch ook kinderen, de meesten gelukkig, die niet of nauwe­lijks aan dit gedrag lijden. Wat is dan de conclusie?
  2. Zou het lastige gedrag juist een gevolg kunnen zijn van het ‘genoten’ onder­wijs? Want de kinderen in groep 4 van school X zijn nog zoveel menselijker terwijl ze zoveel minder onderwijs hadden gevolgd dan die groep 8 van school Y. Je zou bij een groep 8 verwach­ten dat het onderwijs ze tot grote hoogte had opgestuwd. Voor een handje vol groepen ging dit inderdaad op.
    Zie de blog Gedrag van onderwijzers. Ik ga een zelfonderzoek niet uit de weg.
  3. Zijn het misschien de ouders die er met de pet naar gooien; die hun kinderen met dat lieve, tolerante, zachte heelmeestergedrag tot … (nou, nou) maken? Wat doen ze aan opvoeden?
    Zie de blog Gedrag van volwassenen. Ook daarbij ben ik zelf, volwassene, de pineut.
  4. Simpeler punten zijn:

  5. Is het normaal dat een groep kinderen binnen één dag met een invalmeester ontspoort? Ik mag hopen van niet.
  6. Vraag ik teveel als ik verwacht dat kinderen begrijpen wat ze op school komen doen?
    Ik ben bang van wel en dat is eigenlijk flink treurig.
  7. Ben ik oppasser, instructeur, coach, opvoeder of wat in welke combi­natie?
    Kennis bijbrengen is een taak van de leerkracht; dat lijkt me duidelijk. Zo ook: werkgedrag aanleren. Maar verder …?
  8. Nog even een brokje dierpsychologie:

  9. Er is de Martin Gaus-methode bij hondentraining: alleen positief gedrag belonen, nega­tief gedrag volkomen negeren. Want: aandacht als gevolg van negatief gedrag is ook aandacht en dáár gaat het om: aandacht van de leider.
    Wat te doen als medeleerlingen heftig te lijden hebben onder het gedrag van een boefje? Wat als steeds meer mindere boefjes inhaken op misdragingen van het grootste boefje? Hier verschilt een roedel jonge honden blijkbaar van een klas met kinderen.

Lees verder …

Tak 1: Gedrag van kinderen
Tak 2: Gedrag van volwassenen
Tak 3: Gedrag van onderwijzers (staat nog in de steigers)
Tak 4: Gedrag van de overheid (idem)

Plaats een reactie