?

New York, deel II

Het talent waarover sommige cursisten beschikken (pc’s laten crashen), bleek zich in mijn geval te richten op hulpapparatuur van de KLM. De bagagelabelprinter werkt niet meer als ik verschijn; op de terugvlucht ontregelt mijn paspoort met één simpele haal de terminal­computer en als ik het interac­tie­ve videosysteem in het vliegtuig wil proberen, valt de zaak totaal uit. Maar dit ter zijde.

Ik had het van tevoren al geschreven: “Deze trip valt mee”. Als ik eerlijk moet zijn: het was zelfs helemaal leuk. En ‘on the fly‘ ben ik genezen van een paar vooroor­delen m.b.t. de USA, d.w.z. tot New York; tot wat ik gezien en wie ik ontmoet heb. Ik houd dus een slag om de arm maar feit is dat ik me in geen enkele stad zo op m’n gemakt heb gevoeld als hier. Zelfs het vertrouwde Am­ster­dam bezorgt me vaker de kriebels.
Voor een toerist is New York vriendelijk, groots en veelkleurig; multi-culti (b)lijkt te kunnen. Misschien komt het juist door die onnoemelijke hoeveelheid (vreem­de) mensen die zich door de spelonken (boven- en ondergronds) van deze stad wurmt. De stad lijkt van iedereen. Of zou het zitten in de algemene omgang met ‘vreem­den’. De Nederlandse aanpak: hoe houden we ‘ze’ zo lang mogelijk buiten de maat­schappij (tegen vergoeding van …). Hier moeten ze zo snel mogelijk aan de bak; meedoen moet en mag dan op eigen manier. Keerzijde van die medaille, heb ik me laten vertellen: de werkomstandigheden. Maar hufterige omgang met werknemers is al jaren geen privilege meer van Amerikanen. Lang leve de ont­slagbe­scherming á la Donner en tijdelijke contracten. Lees t.z.t. andere blogs.

De zeven uur vliegen waren okay. Heen heb ik lange tijd ingepakt (overhemd, trui, vest, jas, das, handschoenen) zitten slapen. Ik moest blijkbaar een beetje bijko­men van al het werk in 2007.
De eerste, aan vaste wal door een Amerikaan uitgesproken zin luidde: “Hi Phil, please pick up your phone.” Behalve wat onnozel gezeur (of je insecten zoals slan­gen of spinnen bij je hebt … (Ja natuurlijk!) en voor de derde keer melden waar je gaat logeren, viel de douane­controle mee. Eerste beelden: de ‘Stars and stripes‘-vlaggen zijn er maar niet al te hinder­lijk. Echt eindeloos veel auto’s dus ook wegen, rijkelijk gevuld met limousines en mega suv’s. Het kerstgebeuren hield niet over: nauwelijks Kerstmannen en de versiering was bescheiden. Op (eerste) kerstdag was het, zelfs in New York, relatief rustig op straat, dit jaar met heerlijk zonnig winterweer.
Uiteindelijk maakten we een zachte landing in een chique appartementengebouw met luifel en portier, ‘doorman‘ geheten. Je ziet dat fenomeen veelvuldig in mijn ‘favoriete’ televisie­serie Law & Order. Ook die buitenbrandtrappen bestaan echt.

Een week is kort en blogs moet je kort houden. Ik maak me nu dus schuldig aan wat ‘name calling‘. Een weekje New York in NY-tempo …

  • straten: 5th Avenue, Broadway, Wall Street, Times Square, vijftig straten wan­delen langs de Hudson River.
  • gebouwen e.d.: Empire State Building, Chrysler, het Seagram Building van Mies van der Rohe, Columbia University, Brooklyn Bridge, Ground Zero.
  • attracties: Ellis Island, miss Liberty, Central Park bij nacht.
  • wijken: behalve een tripje naar Brooklyn, zijn we niet van Manhattan afgeweest. En dan al struikel je over China Town, Little Italy en Harlem.
  • cultuur: schilderijen van Klimt, Vermeer, Rembrandt, Artemisia Gentileschi en een avond fantastische ghospel-driven jazzdans.
  • eten: Indisch, Vietnamees, Italiaans, Joodse bagels.

Mijn stelregel: ‘je moet er wat te zoeken hebben’, ging voor deze reis een beetje op. Kerst mèt familie bíj familie, als je ‘familie’ ruim neemt. Alleen NY-Manhattan maar we maakten wel een rit naar New Jersey om kerst te vieren bij familie van familie van … Een Amerikaans huis, Amerikanen, Amerikaanse cadeautjes en hap­jes. En dat voegde weer een bijzonder element toe aan het geheel.

Blijft de vraag: moet je ‘het’ in het echt gezien hebben? Misschien toch wel. Ballet op televisie, hoe mooi ook, haalt het niet bij zelf gaan kijken in het thea­ter. Het verschil: een balletje pikt men in de ‘snackbar om de hoek’, voor NY moet je de halve wereld over.
Voor de meeuwen hoef je in ieder geval niet te gaan. Die zijn op de hele wereld gelijk: in Amsterdam, Barcelona, Kopenhagen, Aberdeen en dus ook in New York. Extraatje aan beestenboel waren de grijze eekhoorntjes.

Behalve de indrukken, herinneringen, de foto’s en wat souvenirs resten een jetlag (waar ben ik, welke dag is het, hoe laat leven we) en een verkoudheid van Ameri­kaans formaat. De heftigste foto’s, genomen vanuit een helikopter, staan (komen volgende maand) op de startpagina.

Plaats een reactie