?

Werkgekte

In het leven zijn er belangrijke dingen, zaken die er echt toe doen, waar je niet omheen kunt, waar je grote spijt van krijgt als het misgaat.
Ik ben misschien nogal ouderwets en egocentrisch maar ik kom dan toch uit bij, op de 1e, 2e en 3e plaats: mijn eigen gezin. Familie en vrienden zijn ook belangrijk.

Andere zaken zijn van ondergeschikt belang of zelfs triviaal.
Ik werk me dagelijks uit de naad. Alle registers gaan open om kwaliteit te leve­ren. Alleen al om op tijd ter plekke te zijn, overnacht ik vaak in de plaats waar ik moet trainen. Ik lees, als het even kan, het cursusboek van A tot Z en alle opga­ven passeren de revue. Dat doe ik ook omdat ik dat zelf leuk vind; een mislukte cursus hakt er bij mij flink in.
Maar waar ben ik eigenlijk mee bezig? Wat ik doe is, op de keper beschouwd, nogal banaal en futiel. Wat gaat er nou echt mis als mijn training vervalt? Wat is het werkelijke rende­ment van mijn inspanning? En ik ben vervangbaar: voor mij tien andere trainers.
Het werk van anderen lijkt soms nog onnozeler dan het mijne. Al dat geschuif met papier bijvoorbeeld. Aan de andere kant ben ik er gelukkig mee dat zaken goed geregeld zijn. Heerlijk dat de wijziging in het abonnement in ene keer goed verwerkt wordt. Een winkel waar je alle soorten batterijen kunt kopen. Een deskundig monteur die de cv-ketel repareert. Bussen en treinen die rijden als ze rijden moeten.

Veel in onze maatschappij lijkt erop gericht te zijn om mensen weg te halen bij en weg te houden van die echt belangrijke dingen. Er moet gewerkt worden!

  • Iedereen ‘moet’ deelnemen aan arbeidsmarkt. Daartoe worden de kinderen op de crèche gestald.
    Deels is de smoes: dat is goed voor de ‘sociale ontwikkeling’ van de kleintjes. Ja, als het overgrote deel van de peuters daar is opgeborgen, dan kun je bijna niet anders dan eraan meedoen. Kinderen kunnen veel hebben, ze overleven veel narigheid. Ik ben niet 100% enthousiast over de manier waarop scholen functioneren. Met crèches heb ik persoonlijk geen ervaring maar ik denk er het mijne van.
    Deels is de crèche-gang ook economische noodzaak. Je moet wonen dus … kopen. En vanwege de prijzen heb je daar dubbel inkomen voor nodig.
  • Je schijnt te moeten willen werken tot je 80-ste. Volgens de beleidsmakers zijn er veel mensen die dat fijn vinden. Ik kom die mensen dus bijna niet tegen. Misschien willen de beleidsmakers het zèlf. Daar kan ik me iets bij voorstellen … met secretaresse, auto met chauffeur, vergaderlunches, hoge verdiensten en veel aanzien.
  • Er heerst een flinke prestatiedwang, gecombineerd met een vervelende werksfeer. Voorbeeld: bij een a.s. reorganisatie verwacht het management wekelijks enkele over­uren en een flinke verhoging van de productiviteit. Maar van tevoren staat al vast dat de helft van het personeel op straat komt te staan. Vaste aanstellingen worden toch al zoveel mogelijk gemeden en als het aan Donner ligt gaat de waarde van zo’n aanstelling verloren. Allemaal dingen die heel fijn zijn voor de geldmelkers (aandeelhouders); niet fijn voor het personeel.

Bij mij persoonlijk is het maken van de goede keuzen een beetje mislukt. Ik ben in de val getrapt. Het allerergste voorbeeld: de dag na geboorte van mijn zoon ben ik toch maar aan het werk gegaan. Dat was toch zo dringend noodzakelijk. Ik schaam me nog steeds. Wat was ik dom en misschien ben ik nog steeds zo.
Mijn partner werkte niet en dat was ook niet ideaal. We hadden het het liefst 50-50 gedaan, met voldoende geld om rond te komen.

De (Nederlandse) taal laat soms op onnavolgbare wijze horen en zien wat er mis is. ‘Crèche’ en ‘crash’ klinken leuk gelijk.
Ik las dat ’emancipatie’ komt van het Latijnse ’emancipare’ of ‘ex mancipare’, waarschijn­lijk van manus = hand en capere = nemen. Het betekent dus ‘uit-hand-nemen’ of ‘onteige­nen’. In de oudheid werd het gebruikt voor het onafhan­ke­lijk worden van ouders; later voor vrijheid en gelijkwaardigheid van slaven en na 1850 voor de positie van de vrouw tegenover die van de man.
Laat ik (geen gymnasium gehad) nou altijd gedacht hebben dat het alleen met ‘man’ te maken had. Hoe zou het gelijkwordingsproces gelopen zijn bij het woord ‘evrouwcipatie’? Want daar zit volgens mij veel meer het probleem. Mannen zaten en zitten goed klem in hun werk, deels uit eigen onvermogen om het leven anders in te richten. Het geeft ze ook een zekere macht. En nu zitten veel vrou­wen in hetzelfde schuitje. Tel uit je winst!

Ik ben een aantal jaren werkloos geweest. Dat was het grootste geluk bij een flink ongeluk dat me is overkomen. In die tijd heb ik me bezig kunnen houden met wat er voor mij toen echt toe deed: het opvoeden van mijn kinderen. Zou ik ChristenUnie moeten gaan stemmen?

Plaats een reactie