?

De Schippersmeen

Eerder wijdde ik een serie blogjes aan de mensen, huizen en winkels in en bij de Simon Stevinstraat. Er kwam heel wat jeugdsentiment voorbij, sentiment gedeeld met buurt­genoten.
Mijn moeder schreef ooit prachtige, uitgebreide verhalen over de huizen waar zij woonde. Die geven een fraai tijdsbeeld. Misschien dat ik ze ooit nog eens uitwerk.
Zo mooi als zij het deed, kan ik het niet maar ik woonde op meer plekken dan alleen de Simon Stevinstraat en die moeten toch ook vereeuwigd worden.

Een overzicht van alle huizen staat in het blogje over de Sarphatistraat.

AdressenSchipHet is nog wat vroeg om een necrologie te schrijven met betrekking tot de Schip­­pers­meen. We wonen er vanaf 2006 en hopen er nog even te blijven.

Niet helemaal ineens zei Corrie: “Ik wil nog wel eens ergens anders wonen.” Verhuizen … mij niet gezien maar er was geen ontkomen aan. Gelukkig mocht ik mee ;-). We zijn gaan kijken in Zwolle en Hattem maar dat werd het niet.
Op aanraden van een vriendin richtte Corrie haar blikken op Harderwijk. Bij de derde verken­ning ging ik mee. Eigenlijk waren we niet tevre­den: vooral te duur maar ook een niet-leuk huis of een niet-leuke ligging. Bij de wande­ling door Stadsweiden stuitte ik bij toeval op de Schip­pers­meen 107. De woning stond nergens op een site maar dìt was hem, mis­schien.
En het werd hem, bijna, niet, en toch wel. Op de dag van ‘het transport’ – we hadden de jassen en spullen al klaar om naar de notaris te gaan – belde de make­laar-verkoper met de mededeling dat het niet door kon gaan. Tamelijk uit het lood geslagen, maakte ik een lijstje wat ons te doen stond. We hadden de Leenhofweg namelijk net op tijd kunnen verkopen. Het aanvalsplan was: woens­dag kopen, donderdag wat hoognodige voorbereidende handelingen en vrijdag verkopen en verhuizen. Dit was bizar! Ik voorzag opslag van alle huisraad, een vakantie­huisje en … opnieuw op zoek naar een woning.
‘s Avonds belde de notaris: of we misschien nog belangstelling hadden om de deal morgen, op donderdag, te doen. Pfff.

Door de gang van zaken moesten we (Corrie) alles opknappen terwijl we er al woonden. En dat was veel omdat smaken verschillen (verfjes bruin, oranje, zelfs paars en lila) en omdat er overduidelijk lang niks was gedaan. Voor het eerst in ons samenzijn ‘deden’ we een nieuwe keuken op basis van een bescheiden le­ning. Ook het schilderen van de buitenboel, de afdichting van het trapgat, de schuine kasten op zolder en nieuw dubbel glas achter lieten we aan de vakman.
Later maakten de handige buur met deskundige vriend een schuin dakje boven de alkoof in de slaap­kamer. Diezelfde buur maar een andere kennis zetten een houten en kaarsrechte schutting. Heel mooi maar wel een beetje jammer dat het laatste glimpje van het Wolderwijd weg was. Het dakje van de schuur hebben we zelf en met hulp van Hanna en Michal ‘ontgrind’.
Onder de bezielende leiding van Corrie werd de tuin op de schop genomen. Het vijvertje en de heuvel verdwenen (ach wat jammer van de goudvissen ☺). We kochten een extra strookje grond achter de naastliggende garages en er kwam een tuinhuisje. Op de blinde muur van de aangrenzende garageboxen maakte Corrie een fraaie wandschildering.
Kleinere kluskunsten: een lampje boven de wastafel in de badkamer, een idem in het kastje boven de wasbak in de keuken. In 2016 hebben we het hang- en sluit­werk hier en daar verbeterd.

Bijna heb ik me een Fort Knox-beveiligingsinstallatie aan laten smeren. Feite­lijk had ik het contract al getekend maar dankzij Corrie is de boel afgebla­zen.

Wat ons nog niet is gelukt: de oorzaak van af en toe een dagje stank in de douche en soms ook boven vinden en wegkrijgen.

HuisHarderwijkSchippersmeenBouwBeganeGrond02 HuisHarderwijkSchippersmeenBouwEerste02
HuisHarderwijkSchippersmeenBouwTweede02 HuisHarderwijkSchippersmeenBouwDwars02

In de Schippersmeen hebben we geen groots uitzicht meer zoals vanuit de Leenhofweg maar het Wolderwijd is nabij. Bos en hei zijn er wel maar veel verder weg. In plaats van een enor­me tuin hebben we een tuintje, tot tevre­den­heid van Corrie. Maar het is wel het ruimste en leukste huis waar we ooit woonden.

HuisHarderwijkOchtendrood HuisHarderwijkWolderwijd2008Zonsondergang01
HuisHarderwijkWolderwijd2009Zomer02 HuisHarderwijkWolderwijd2013Avond01
HuisHarderwijkWolderwijd2009Winter02
HuisHarderwijkWolderwijd2010Winter02
HuisHarderwijkOmgevingErmeloseHeide25 HuisHarderwijkOmgevingErmeloseHeide21Schapen

In de eerste maanden heb ik hem toch wel geknepen. Er zaten … kikkers in het vijvertje. Tot mijn grote geluk van een soort die geen burengerucht veroorzaakt. Ik zou ze weggejaagd hebben als wel. En de eerste buren waren best bijzondere en vriendelijke mensen maar met jongens in de muziekherrieleeftijd. De nieuwe buren zijn geheel 100% prima! Dat geldt voor alle mensen in de straatjes om ons heen.

Vogeltje II heeft Harderwijk nog meegemaakt maar niet voor lang. Na verloop van tijd was een sprongetje van tien centimeter hoog niet meer haalbaar. Toen ze alleen nog in rondjes liep en klaaglijk mauwde, zijn we naar de dierenarts ge­gaan voor een spuitje. Gedurende een week hadden we een aanloopkatje, een Snoepie look-a-like, maar dat bleek een vergissing. Af en toe kregen we het vrolijke buur­katje Links op visite. We voeren bijna dagelijks de vogels. Verder waren we beest­loos op spinnen en zilvervisjes na. 
Tot mijn enorme verbazing was ìk degene die in het voorjaar van 2015 weer een kat in huis haalde. Hanna meldde dat kennissen van hun kat Lotje, vijftien jaar, af moesten vanwege al­lergie. Binnen een dag of drie was de kogel door de kerk en ik ben er heel blij mee. Lotje – met lodderoog – was een lot uit de loterij. Andere kenmerken behalve dat oog: te korte poten, korte staart en een rare (Corrie: Nee, een mooie, zachte) vacht. Ze is lief, aanhankelijk en op een katse manier slim: Ordnung muß sein. Als belangrijkste dagmo­ment: 17:00 betekent voedertijd. Maar ook op schoot bij Corrie voor de tv, ‘s och­tends bij mij op of in bed en ‘s avonds naast Corrie. Overige vreemdheden: ze is verzot op meloen, to­maat en tabak (!). Avocado en ananas gaan er ook wel in. En alle melkverwante toetjesbakjes worden schoongelikt. De laatste ontdekking (in 2017): ze kluift verfent op een maiskolf.

Corrie integreert, ik nauwelijks. Ze leest romans en club en vertaalde de Bijbel uit het עברית. Deze leesgroep met fantastisch mooi oefenmateriaal draait onder leiding van Lucas, Gerard en Margreet. Voor het verzoek om ook een groep aan te voeren heeft Corrie vriendelijk bedankt. Medelezer Josje werd vriendin. Een enkele keer kwam het tot, op Harderwijk geïnspireerde dichtsels die klonken op bijeen­koms­ten van Apollo. Ze kijkt film in het -huis (soms ga ik mee) en bewoog zich op yoga.
Mijn kracht zit in de a-sociale media: deze website. Maar wat me in Epe niet lukte, lukte wel in Harderwijk: met veel hulp kwamen er drie deelauto’s (Mee­neem Meentje, De Frater en Mr. Pieter). Wheels4All heet nu MyWheels. De eigen auto kon dus de deur uit. De vaste [P]-plek werd me door het buurtje bij aan­vang niet in dank afgenomen. De Frater is opgeheven wegens gebrek aan belangstelling maar in plaats daarvan hebben we nu een kleine tien particuliere verhuurders. Misschien dat het wat gaat worden met de lokale SP, misschien …

Hanna en Michal leiden hun leven elders. Hanna nu verder weg dan Amersfoort in Duiven, gezellig met Jacob. Michal zit op nagenoeg dezelfde afstand in Am­ster­dam, aan de voet van de Zuidertoren en soms zelfs in Denemarken.


 
HuisHarderwijkSchippersmeenVliering04
 

 
HuisHarderwijkSchippersmeenTuinVoor18Mussen

HuisHarderwijkWaterfront03

Harderwijk is een stad en niet een dorp zoals Epe. Tot 1811 was er zelfs de Gelderse Uni­ver­siteit waar Linnaeus en Boerhaave hun bul haalden. De langst­levende professor is Fetze Alsvanouds, nu werkzaam bij het Klokhuis ;-). Napoleon heeft hier, aan de univer­si­teit, een einde gemaakt. Dat scheelt de hui­dige minister van onderwijs een rondje wegbezuinigen.
Tot op heden, oktober 2017, beschikken we te H. over een station waar de intercity’s … voor­lopig nog niet stop­pen. In 2015 werden twee tunnels aangelegd onder het spoor. De stationstunnel gaat de entree van Harderwijk allure geven. Wel jammer dat je dan langs een slachterij en braakliggende gribus komt te rijden.
Aan de ‘overkant’ van de A28 – de weg ligt gelukkig buiten gehoorsafstand – ligt de Vinexwijk Drielanden met het gezellige, lekkere, goedkope restaurant Alleman. Je word er uiterst vriendelijk bediend door jongeren met een beperking.
Jammer dat restaurant De Drukkerij in andere handen over is gegaan. Met Anthe en Douwe aten we in sterrenrestaurant ‘t Nonnetje op de Vischmarkt. Andere lekkere plekken: De Bank, gewoon een Chinees aan de boulevard en Mama’s Vollen Pot.
Ik heb al baat gehad bij – vlak in de buurt – het St (zonder punt) Jansdal­zieken­huis.
Behalve een film­huis in de Cathe­rina­kapel is er de heuse bioscoop Atlantic maar een fatsoenlijk theater ont­breekt. Met de andere voor­zienin­gen gaat het hard achter­uit: de bib, de winkels en de musea. Ook Harderwijk lijdt onder de kapi­ta­listische crisis.
De vele kazer­nes zijn in de loop der jaren omge­bouwd tot appartementen. Aan de beman­ning van die kazernes dankte Harderwijk in de vorige eeuw de be­na­ming ‘het riool van Europa’. Dichter Rimbaud bezocht hier ‘Rotte Pietje’ en scheep­­te vervolgens in voor een koloniaal avontuur­tje. Tijdens de Eerste Wereld­oorlog bood Harderwijk ‘onder­dak’ aan 14.500 Belgen. Recenter: een kennis stu­deer­de er Russisch om te gaan spionneren.
Het Dolfinarium zal de crisis wel overleven.
De plaatselijk slim-mooi vernieuwde N302 wordt de toegang tot een groeiend vliegveld Lelystad. En wat mij betreft zou het echt niet verkeerd zijn als het gaat lukken met het Harderwijker Waterfront. Het strandeiland kwam als eerste klaar en wordt op mooie dagen druk bezocht.
Van de twee nieuwe fietsbruggen is die over de A28 naar de vinexwijk Drielan­den spectaculair: twee enorme zeilbootmasten houden de zaak overeind. Tegelijk met de aanleg van die brug is de heemtuin twee, drie keer zo groot geworden.
Net aan de overkant van het Wolderwijd ligt het natuurgebied Harderbroek. We zagen er twee zeearenden.

HuisHarderwijkStrand06 HuisHarderwijkFietsbrug04 UitstapjesHarderbroek18

Ons volgende stekkie … Een aanleunwoning, het verzorgingshuis?

Voorjaar 2014: ik doe niet aan somberen maar leuk is anders. In kleine kring kampt een kwart met medische manke­menten, in de middelkring zit 50% zonder werk en in het groot: ik vind Wilders, Putin, Trump en Erdogan niet zo prettig. Morgen ga ik de was­ma­chine (de afvoer vertoont kuren) maar weer eens aan­vallen. Dom ding.

HuisHarderwijkSchippersmeenTuinVoorMoestuintjesGroot2015: de vriendin die Corrie tipte aangaande Harderwijk is hier ook komen wonen. We hadden het er best een beetje druk mee. De verhuizing viel toch zwaarder dan verwacht, alles was ‘gek, zo vreemd, moeilijk’. Haar partner die was eerder opge­nomen in Apeldoorn in een verpleeghuis, overleed eind december.
In oktober wilde ik dan eindelijk van start met de moestuin­tjes naast ons huis. Het zal me be­nieu­wen. De gemeente was snel met het, op ver­zoek herstraten van een stukje Fuikpad. Het schonen van de stukjes grond duurde tot in november. Bah!
In een vlaag van dierenliefde heb ik me aange­meld als bijrijder voor de plaatselijke dieren­am­bulance. Op maandag 9 november 2015 had ik mijn eerste ‘dienst’. Geredde dieren: een 10 cm schildpad en een spierwit sierduifje. Wat moge­lijk ontbreekt in de uitrusting van de twee fraai uitgeruste zeer nieuwe busjes is een trap/ladder. Daarmee klim je in een boom en ga je over het ijs.
Ook november: een vriend van de buren gaat de vloer isoleren met Tonzon. En ten langen leste hebben we het raam aan de straatkant laten vervangen. Het was zo’n beetje matglas ge­wor­den.
Corrie kreeg een DAB-radiootje voor in de keuken. Daarmee kwam er na negen jaar een einde aan het geruis, zenders zoeken en batterijtjes verwisselen.
HuisHarderwijkSchippersmeenLamp01Ze vond ook dat het tijd werd voor een nieuwe lamp boven de huiskamertafel. Het werd een mooi, fanta­sie­vol vlinder­achtig geval.
Nieuw restaurantje: de Albatros, het leer­res­taurant van Landstede MBO.
En dit jaar ontfermden we ons dus over kat Lotje.

In 2016 gaan 800 vluchtelingen gehuisvest worden op het voormalige kazerne­terrein Kranenburg-Noord aan de Mecklenburglaan. Tot nu heeft dat niet voor plaat­se­lijke onaan­genaamheden gezorgd. Eind oktober zijn ze er nog steeds niet.
Op de eerste oktober ‘organiseerden’ Leila en ik een buurtborrel in de tuin van Gerda en Karel. Een mogelijk volgende actie: misschien een steigertje bij het Schippersstrand.
In december werd de zenuwziek knipperende dimmer van de aanrechtlampjes eindelijk (na negen jaar) vervangen voor een vakman. En ik-zei-de-gek amateur vernieuwde de spotjes in het halletje en in het toilet. De oude armaturen waren zwart verkoold.
Absoluut toppunt in 2016: Hanna en Jacob kregen lieve dochter Saar.
En ik zat op mijn 65-ste achterop de motor bij Jochanan. Hanna regelde dit als verjaarscadeau.
Verder hellepi: ik werd lokaal be­stuurs­lid van de SP. De eerste twee vergaderingen vond ik niet zo leuk maar het kan natuurlijk de goede kant opgaan.
Mijn gebit was al jaren niet best, goor en gammel, maar getsie … Het ene na het andere kunstwerk dat tandarts Jaap Dekker in 1970 aanlegde, gaf de geest, viel uit de bek. Het gebitsplaatje dat collega De Beer mij aanmat werd het niet.

Toen kwam 2017 … Dat was een priemjaar, voor wat het waard is. Het vorige priem was 2011, het volgende zal 2027 zijn. Ga ik dat jaar nog meemaken?
Eigenlijk gebeurde er weinig bijzonders behalve dat mijn AOW inging. Van mijn ICT-bedrijfje was inmiddels helemaal niks overgebleven. Gewoon verpulverd in de on­vrolijke strijd om het economische bestaan. Ik mis het wèl en niet. Niet het gezeur als gevolg van mal ingestoken trainingen. Wel omdat ik vaak interessante mensen tegenkwam die ik graag iets op de computermouw speldde. Ik merk ook dat ik zo’n beetje uitgestreden ben met Access, Word, PowerPoint en zelfs met Excel. Alle functies bekend op een paar na, de gekste grafieken gemaakt met hulp van concu­le­ga Hessel. Office 2017 is best mooi … maar het is mooi geweest.
De buitenboel werd geschilderd door ene Bas Ram (geen foto’s van gemaakt, dom).
In het tweede jaar leverde ons tuintje meer bessen. En dankzij overbuurman Rien die regenwater aanraadde doen mijn vleesetende plantjes het goed. Na de mega abutilon in de serre van de Van Ostadestraat heb ik eindelijk weer een ‘band met een plant’.
In februari heb ik mijn meerderheidsbelang in Westmalle Tripel van de hand gedaan :-).
Het Dierenambu-avontuur leverde tot nu geen al te spectaculaire of griezelige zaken. Een hond of kat afleveren bij de eigenaar is echt leuk. En heel veel minder, soms zelfs moeilijk, als het huisdier niet meer ‘is’. Op straat laten liggen is natuur­lijk geen optie. Maar het gedoe met jonge vogeltjes … Wat er zoal voorbijkwam: ik ving pauwen (die zijn best sterk), ik werd goed gebeten door een uitgehongerd (lief) katje, ving een zieke zwaan die het verder niet redde, een op straat verdwaal­de schildpad, groef schild-padeitjes op (op betere plek herbegraven), alle mogelijke vogels en vogeltjes (soms een beetje bijzonder bv. een puttertje), hond hier en hondje daar, katten en katjes, konijnen in soorten, kleuren en maten (mijn aller­eerste vangactie: een myxomatosegevalletje), een enkele egel, een eekhoorntje en een paar keer naar de vogelopvang in Soest. De verscheiden husky woog nogal. Een grappige ervaring: dames (en heren) die angsten uitstaan als er een eend of duifje gevangen moet worden, als er een kauwtje door de tuin fladdert. En met de dierenambu kom ik op de gekste plekken in Harderwijk, Hierden, Ermelo, Putten, Garderen, Nunspeet en soms Zeewolde.
Dankzij een buurtgenote deed ik vier of vijf keer mijn best als NT2-assistent. Zo realiseerde ik me dat mensen uit Afrika en het Midden-Oosten ook even een ander schrift (en van links naar rechts) moeten aanleren. Ach ja. De zaak liep spaak omdat de docente (niet de buur) mij meermalen op een nogal onheuse manier bejegende.
Met de SP wil het in Harderwijk niet echt vlotten, vind ik. De actie in verband met vocht in de huizen rond de Klaproosmeen werd een redelijk succes. Maar daar blijft het bij, ondanks de goede bedoelingen. De training voor lokale politiek vond ik leerzaam en gezellig. Bellen voor het Nationale Zorgfonds … Zou het zin hebben?
De website blijft leuk. Inmiddels zo’n 175 verhaaltjes, ruim 29.000 plaatjes (veel van Amsterdam van vroeger) en 7.000 taalgrapjes. Sommige dingen zijn nooit van de grond gekomen, zoals de categorie [Diensten]. De [Kalender] heb ik maar uitgezet en de [Presentaties] kwamen niet voorbij Office-versie 2003. Toch zijn die oudjes soms nog nuttig.
Niet leuk: onze Eper vriendin raakte vrij plotseling zwaar in de lappenmand. Werke­lijk wonder boven wonder knapte ze een beetje op en woont nu in Sonnevanck.
Met en dankzij Corrie stort ik me met enige regelmaat in het bejaardentripjesge­weld naar pittoreske steden en musea.
Dans blijft me ontroeren. Niet langer het Nederlands Danstheater maar nu meestal Introdans (voor de jeugd). Wat Lucinda Childs maakte is weer eens van de buiten­categorie. Zie de blog Dans II.
Bij neef Martijn bakte ik mijn eerste boterkoek. Zo verbijsterend makkelijk dat ik het thuis meerdere keren herhaalde. De laatste keer dat ik wat bakte? Ik denk: zandkoekjes met Hanna en Michal in de flat in Epe.

Plaats een reactie