?

De Leenhofweg

Eerder wijdde ik een serie blogjes aan de mensen, huizen en winkels in en bij de Simon Stevinstraat. Er kwam heel wat jeugdsentiment voorbij, sentiment gedeeld met buurt­genoten.
Mijn moeder schreef ooit prachtige, uitgebreide verhalen over de huizen waar zij woonde. Die geven een fraai tijdsbeeld. Misschien dat ik ze ooit nog eens uitwerk.
Zo mooi als zij het deed, kan ik het niet maar ik woonde op meer plekken dan alleen de Simon Stevinstraat en die moeten toch ook vereeuwigd worden.

Een overzicht van alle huizen staat in het blogje over de Sarphatistraat.

AdressenLeenDe Leenhofweg 11 (van 1992 tot en met 2006) was het tweede huis op de grond en het eerste koophuis. Dat laatste klinkt leuk maar dat was het eigenlijk helemaal niet: we konden kopen dankzij twee erfenisjes.
Het werd de grootste verhuizing in de hoe­veel­heid spullen en de kleinste in afstand: 85 meter om precies te zijn. Vogeltje II en Snoe­pie verhuisden zich­zelf. De spullen wer­den gedaan door bijna hetzelfde fantasti­sche vrienden­team als de vorige keer, bij de move van de Hoge Hagt naar de Talmastraat.

Het huis was een buitenkansje, echt op de rand van de bebouwing. Na de, voor onze begrip­pen, enorme tuin begonnen de akkers, meestal met mais. Van de gemeente huurden we nog eens een stukje grond van het voormalige spoor. Baas boven baas: de tuinen van de buren waren alle groter en grootst. Tot verdriet van sommige bewoners wordt de Enk nu door­kruist door een weg naar het industrieterrein. Het ‘rondje joggen’ over de Leenhofweg en de Zuukerenkweg zoals ik dat een tijdje deed, kan dus niet meer. De dreiging van een fietspad vlak achter de tuinen over het oude spoor­tracé is afgewend.
Corrie deed wonderen in die tuin. De brede coniferen links en rechts werden na verloop van tijd vervangen door schuttingen. De druif heeft het tot onze spijt maar twee keer echt goed gedaan.
Achter het haaks geplaatste rijtje huizen zat een stuk openbaar groen – struiken, bomen en een groot grasveld. Vervolgens kreeg je de mooie jeu de boules-baan van Epetanque en dan weer groen. Hier tegenover lag het Vegtelarijpark; groen alom.

We gingen kippen houden (bruintjes, van dhr. Nijhof) in het oude lage hok. Michal heeft geholpen bij het verhogen van de ren maar uiteindelijk toverde dhr. Van Eek de bouwval om in een paleisje. Het volgende koppeltje kwam van Dik. Donkere Hollandse krielen, tame­lijk bijzonder. We hadden geen haan (gelukkig) maar daardoor ook geen kuikentjes, wel regel­matig een vers eitje. ‘Kippen bij huis’ was toch wat bezwaarlijk dus Dik gaf ze de vrijheid bij zijn caravan. Kregen we prompt een koppeltje witte, rafelige Barnevelders van kennissen. [Volgens Corrie ging het helemaal anders met de kippen.]
Er was een eerste terras, tegen het huis aan, een tweede halverwege waar we vaak aten en achteraan zelfs een derde plekje om koffie te drinken in het late zonnetje. We genoten van het uitzicht en menige regenboog.

Beneden aan de kant van het pleintje het gebruikelijke voortuintje met berging, een halletje met toilet. De huiskamer was vierkantig met ernaast de keuken.
Op de eerste verdieping aan de straatkant de badkamer met een echt bad en douche. Ik ‘hield kantoor’ in de kamer ernaast. Links van de trap zat de kamer Hanna. Omdat die wat krap was, bouwden Ad en ik een verhoogd bed. Zoals dat gaat met opgroeiende kinderen heeft het niet echt lang stand gehouden. De grote kamer daarnaast was voor Michal.
Wij sliepen op de zolder waar we een kamer hadden laten maken. Het is heel goed mogelijk dat … dat de fantastische opa-Ketting-sjoelbak daar nog achter de kasten ingetimmerd zit. In 2016 doe ik navraag bij de ‘volgende-volgende’ be­woners (zoon en partner van de mensen van wie wij dit huis kochten ;-)). Hun reactie: “Nee, die hebben we in stukjes verwijderd.” Ter zijde: de ‘volgende’ be­woners hielden zestien honden en hondjes en hebben het huis flink uitge­woond.
Nog verliesjes-ter-zijde: zomaar ineens is het verdroogde kikkertje – dat ik uit Frankrijk meenam – verdwenen. Corrie: “Ik dacht dat je het niet zou missen.” Nou … zo goed kende ze me na vele jaren dus toch nog niet. En met pijn in mijn hart – Corrie wint altijd als het om huis en –houden gaat – heb ik afscheid moeten nemen van het opa Ketting-bed dat hij ooit maakte voor oom Theo en tante Marie. Ik moet toegeven dat het nieuwe bed nogal stukken comfortabeler slaapt.

Toen Michal het huis uitging, promoveerden we naar zijn kamer, een kamer met een fantastisch uitzicht. We werden wakker met volop zon en zonnige vogel­ge­luiden.

HuisEpeLeenhofwegPlattegrond

Omdat ik als zzp’er geleidelijk minder werk beurde, ben ik gaan invallen op basisscholen in Apeldoorn en Zwolle. Zie enkele oudere blogjes in de categorie Opvoeding en onderwijs. Het was om-en-om verheugend en ontluisterend!
De busverbindingen met Zwolle en Apeldoorn werden steeds beroerder en die scholen lagen in alle uithoeken. Zodoende kocht ik mijn eerste eigenste auto: een Opel Kadett. (Ik had een rijbewijs vanaf mijn achttiende maar ik reed weinig. Toen in Amsterdam leende ik de auto van pa. Met de auto van Douwe reed ik in één dag naar Bourges. Op het CIOV haalde ik mijn korpsrijbewijs.) Bij de eerste APK werd de Kadett per direct van de weg gehaald: de koker­balken waren wer­ke­lijk gatenkaas ;-). De volgende auto, een Fiat … (flinke vijfdeurs station) van garage Wagenaar was prima maar bij een totaal sullig aanrijdinkje reed ik hem total loss. Zo was ik in korte tijd toe aan mijn derde auto: een Volkswagen Passat, mijn patser­bak. Een poging tot deelauto’s van Wheels4All liep op niks uit. Wat wil je: het was Epe.
Epe … Ik stond één keer op de lijst van GroenLinks. Bij het tellen der stemmen heb ik hem nog even geknepen maar uiteindelijk kwam alleen lijsstrekker Jan in de raad. Ik hoop dat ik me een beetje nuttig heb kunnen maken als lid van de steunfractie en als penningmeester.

Ons eigen geld ging voor een deeltje naar schilderijen van Bert. We verzamelden al wel wàt maar dit werd begin van een ‘collectie’. We hadden maar net genoeg muur om alles een plek te geven. Zelfs in de Schippersmeen met meer muur is er een ophangprobleempje.

Ik had het echt nooit gedacht maar ratje Gismo van Hanna was een schatje.
Gedurende een paar weken in een zomervakantie runde Michal het Eper ver­deel­centrum voor de Volkskrant, Trouw, het AD en nog twee kleintjes. Kranten be­zor­gen betekende voor hem toch al ‘vroeg op’ maar dit ging er nog aan voor­af. Na zijn (gewone) krantenronde fietste Michal vrolijk naar zijn middelbare school in Apeldoorn met krantenmaatje René (die mij nog wiskundebijles gaf). Ook Hanna studeerde in die plaats maar nam daarvoor altijd de bus.

Kortom: een aardig huis maar mèt buren rond het pleintje. We hebben nog altijd een leuk contact met Stefan en Greet. En de eerste buren links (Henny en …) waren prima. We mochten de tweede auto van Anke en Theo lenen en met Theo heb ik gesquasht (maar zij woonden dan ook niet áán het pleintje).
De buren rechts waren balen. Hun naam rijmde op ‘bonje’ en dat klopte. Van de nodige herrie via een paard in de tuin tot jokkebrokken over de erfgrens.
De volgende buur in dat huis werd een jongeman alleen. Wat een verademing. Maar hij liet een flinke vijver aanleggen. Niet de man maar groene kikkers hielden me uit mijn slaap. Echt walgelijk!
De vriendelijk mensen links werden opgevolgd door een jong stel met twee zoons. Ze waren echt wel aardig, behalve dat de opvoeding deels en luidkeels plaatsvond in de tuin.
Kater Snoepie zorgde voor ‘herrie’ met mensen, verderop in het rijtje. Hij ver­schalkte op een kwade nacht de, alle, goudvissen. Een Kerstelijke poging om de zaak ook intermenselijk te schikken (financieel was de buurman er dankzij de verzekering goed uitgesprongen, denk ik), leidde tot “Ik sla je van mijn grond”. Op een ochtend lag Snoepie mank in huis. Een aanrijding of was hij geschopt? Hij kwam er bovenop maar uit ‘veiligheidsoverwegingen’ verhuisde hij naar Hanna, naar haar flat in Amersfoort. Ze barricadeerde de balkonrand met schrikdraad om te voorkomen dat hij naar beneden zou springen.
Woon je dus een keer mooi, krijg je het bovenstaande en erger. Ik ‘genoot’ met volle teugen van de verkeersherrie van de N309 en de A50. Helemaal de limit: een bollenboer plaatste een trekker op de akker die van zeven ‘s avonds tot drie uur in de nacht stond te ronken om te sproeien. En ook nog eens tien keer gif spuiten.
Ik werd gek van al die herrie. Lees de details in Geluid, een geleuter-blogje.

Het huis werd stil …
In 1997 ging Hanna de deur uit, naar Amersfoort, om te studeren aan het Groenhorstcollege in Barneveld. Ze kwam nog wel thuis in de weekenden maar dan ging ze vaak de hort op. Eerst een kamer en in de kost bij Simon en Marianne Hoek in het Treekerbergje. Ze promoveerde naar twee kamers bij dhr. Van Dorresteijn in de Vermeerstraat. Derde stek in Amersfoort werd een eigen flat aan de Bloemweg. In 2000 ging ze samenwonen met Jacob. Vast omdat hij beschikte over een eengezinswoning in de Van Schaikstraat in Duiven. De verhuizing in 2015 naar een nog mooier huis in de Van Houtstraat leek wel wat op onze move van de Talmastraat naar de Leenhof-weg: een kippeneindje. Goede vrienden Jochanan en Liset wonen een eindje verderop in de straat. Augustus 2016 trok Saar bij hen in ;-).
Michal vertrok in 2000 naar Amsterdam. Hij ging wonen in het huis van Bert, eerst samen met Giacomo en toen met Michiel. Na een half jaar terug thuis, kreeg hij een studentenkamer in Kattenburgerstraat. De kamer in het Looiershofje had meer sfeer. In 2010 betrok hij een klein maar fijn appartementje in hartje Amsterdam bij de Zuidertoren. Amsterdam werd af en toe ingeruild voor een jaartje Kopenhagen in verband met studie.

Stefan meldde dat onze ‘opvolgers’ (met twaalf hondjes) inmiddels weer zijn opgevolgd door de zoon van de eerste eigenaars.

HuisEpeLeenhofwegLuchtfoto
 
HuisEpeLeenhofwegAchter04Uitzicht
HuisEpeLeenhofwegAchter02Frans
HuisEpeLeenhofwegPleintje01 HuisEpeLeenhofwegPleintje05
HuisEpeLeenhofwegHuisEpekamer03Dressoir HuisEpeLeenhofwegHuiskamer07Eettafel
HuisEpeLeenhofwegBadkamer HuisEpeLeenhofwegSlaapkamer01
HuisEpeLeenhofwegWerkkamer01 HuisEpeLeenhofwegZolderkamer01

HuisEpeLeenhofwegZolderkamer02

Behalve de weg over de enk, maakten we meer veranderingen mee. Het parkeerterrein van de Platvoet werd volgebouwd en het stadhuis kreeg een uitbouw aan de voorkant. Volgens Google Earth is de Klaarbeek nog steeds groen maar het gebiedje om ‘t Hoge Land is volgebouwd met een paar villa’s.
De rondweg (grapje: “Het plein rond de kerk in Epe is geasfalteerd”) hebben we nog ruimschoots meegemaakt en kort nog de Sternpassage. Het nieuwste project is een complete herinrichting van de Marktwand.

Tot slot: naar de Schippersmeen.

Plaats een reactie