?

De Talmastraat

Eerder wijdde ik een serie blogjes aan de mensen, huizen en winkels in en bij de Simon Stevinstraat. Er kwam heel wat jeugdsentiment voorbij, sentiment gedeeld met buurt­genoten.
Mijn moeder schreef ooit prachtige, uitgebreide verhalen over de huizen waar zij woonde. Die geven een fraai tijdsbeeld. Misschien dat ik ze ooit nog eens uitwerk.
Zo mooi als zij het deed, kan ik het niet maar ik woonde op meer plekken dan alleen de Simon Stevinstraat en die moeten toch ook vereeuwigd worden.

Een overzicht van alle huizen staat in het blogje over de Sarphatistraat.

AdressenTalmaVanaf 1986 woonden we voor het eerst in een huis op de grond, met een tuin­tje: de Talma­straat 42. Dit keer kwam er geen erkende verhuizer aan te pas maar een fantastisch vrien­den­team. Ook Hanna en Michal hielpen: ze mochten de kussens van alle trappen naar beneden kukelen. Mochten ze ook dingen gewoon van de waranda gooien? (Michal mailt terug: ‘Neen.’)

Aan de Talmastraatkant van het huis was er … geen straat, alleen een voet­pad van drie tegels breed. Ooit vroeg een truckchauffeur me hoe hij bij nummer ‘zoveel’ moest komen. Hij had dus een probleem ;-).
Na het voortuintje en de voordeur volgde een piepklein halletje. Daarna de L‑vormige huis­kamer die naadloos overging in de open keuken. Links een deur naar toilet en trap en ernaast een trapkast.

Bij zijn eerste bezoek speurde buur(t)vriendje J. meteen naar de televisie. Dat die ìn een kast stond, geeneens kleur … heel vreemd, totale desoriën­ta­tie. (Inmiddels hadden we dus weer een tv.) Verder had hij vooral belang­stel­ling voor computerspelle­tjes, snoep en patat. Zeer verrassend dus dat hij Michal inspireerde tot vissen. Gevoet­bald werd er sowieso en Michal deed het goed bij SV Epe. 
Ook Hanna voetbalde bij deze club en later bij SV Oene, samen met enkele klas- en schoolgenoten. Haar nieuwe hobby: paardrijden bij Henny aan het Apeldoorns Kanaal. Ik herinner me Ernka, Borka, …ka en Tempète. Maar allereerst was er de vriendelijkste fjord Marjo­lein. 

Achter het huis, aan de kant van het pleintje, de parkeerplaatsen en het grasperk hadden we een tuin van 30 m2 en een schuurtje. Corrie groef er eigenhandig een zandbak(-je). Ik bemoeide me 0 met de tuin.
Boven zaten de douche (ruim ?) en drie slaapkamers. Corrie en ik vertoefden aan de tuin­kant. Michal en Hanna sliepen op één kamer en ik werkte in het zij­kamertje. Later werd dat de plek van Michal.
Op de zolder met schuin dak maakte ik mijn nieuwe werkplek met achter een wandje van losse kasten een speel- en verstophoek voor de kinderen.

De oude Vogeltje en Pauwtje werden opgevolgd door Vogeltje II en, uit hetzelfde nest van Welna, broertje (zwart met witte bef en sokjes) Snoepie. Hoe gek kan het gaan: we waren oude Vogeltje enkele maanden kwijt. We kregen een tip van een asiel; wij herkenden de kat en de kat herkende ons. Als dakloze was ze gevoerd door een Hogelander. 
Een tijdje hadden we een konijn. Kobus was een lief, fluweelzacht beestje maar ik vond het best fraaie opa-Kopmels-hok toch te klein. Bij Jennie, Ad, Koen en Loes had hij meer ruimte in de ren. 
Hanna en vriendinnetje Suzan ‘trainden’ Boemer, de buur(t)hond. 
Ik denk dat dit het laatste huis was waar we woestijnratjes hadden. (Hanna corrigeert: ook nog in de Leenhofweg.)

Ik volgde mijn roeping op het pad der computerij. Eerst bij Qmar maar nu als docent en toen bij het CIOV (Rijkspolitie) in Apeldoorn. Later deed ik hetzelfde werk op het CIOV maar toen als medewerker van de stichting Grip in Groningen. Gelukkig hoefde ik niet al te vaak naar het hoge noorden. Grip ging failliet en opnieuw dreigde de hond in de pot. Het liep geheel anders: als zzp’er beleefde ik goede tijden met het geven van vele trainingen Word­Perfect, Lotus 1-2-3, dBase III, Windows etc. door heel Nederland. Ik heb vele uren in bus en trein gezeten. Zie de blog Computersentiment.

Een tuintje is niet verkeerd maar wat doen we met de buren? Die aan de linker­kant: geen probleem. Maar rechts … Op mooie dagen herrie tot laat in de avond. En errugens verderop zat er een hond. Wij moesten en zouden het weten als de baasjes van huis waren. De door hen georganiseerde jaarlijkse barbecue maakte het een beetje goed.

HuisEpeTalmastraat02

HuisEpeTalmastraat10HuisEpeTalmastraat04

HuisEpeTalmastraat06

HuisEpeTalmastraat09

HuisEpeTalmastraat03

HuisEpeTalmastraat07 HuisEpeTalmastraat08

Ik wil het ergens kwijt dus hier maar: wonend in Epe aten we wel eens buiten de deur. Bij de twee Chinezen in de Hoofdstraat, de Chinees De Lange Muur buiten het dorp, net voorbij de Blauwe Bakker en zelfs bij Kota Radja in Hattem. Maar meestal werd het pizzeria La Strada en een enkele keer chique in De Ossenstal. Het leukst waren toch de ƒ 2,50-maaltijden in de Trap. 
Het ijs van Roberto was (is vast nog steeds) onovertroffen. In de Posthoorn was het, voor na een film in de Gemeentewoning, vaak te druk dus dan maar De Stern. Voor Hanna (en soms, ver voor haar tijd, ook voor mij) was er De Stunt.  

In 1992 verhuisden we naar de Leenhofweg.

Plaats een reactie