?

De Hoge Hagt

Eerder wijdde ik een serie blogjes aan de mensen, huizen en winkels in en bij de Simon Stevinstraat. Er kwam heel wat jeugdsentiment voorbij, sentiment gedeeld met buurt­genoten.
Mijn moeder schreef ooit prachtige, uitgebreide verhalen over de huizen waar zij woonde. Die geven een fraai tijdsbeeld. Misschien dat ik ze ooit nog eens uitwerk.
Zo mooi als zij het deed, kan ik het niet maar ik woonde op meer plekken dan alleen de Simon Stevinstraat en die moeten toch ook vereeuwigd worden.

Een overzicht van alle huizen staat in het blogje over de Sarphatistraat.

AdressenHogeHet werd een verhuizing in fasen. De kers­ver­se basisschool ‘t Hoge Land startte gewoon na de zomervakantie van 1981 maar een huis had­den we nog niet. Met vakantie­spullen en ietsje meer gingen we naar een huisje op cam­­ping De Beekhorst. Michal was nog maar net met ons. Het was mooi om buiten te ‘wonen’ maar het huisje was ver­ve­lend voch­tig. Ik kreeg het ervan voor het eerst aan mijn rug. Een de­tail: ‘s nachts in het stikke-stikke donker van een ver­gadering terug­fietsen over het hobbel­pad langs het voormalige spoor. Ik schrok me het schompes van een boerende koe of een hikkend paard.
Gelukkig regelde Coleta snel een beter onder­komen: de Bavinkshoeve op het landgoed Welna op zeven kilometer van Epe. Ik herinner me het eerste bezoek aan eigenaar Ida in Het Grote Huis. Het was avond, al donker. Epe uit, de N309, bos … bos links en bos rechts en opeens, zomaar ergens linksaf het bos ìn! Dit was een beetje anders dan het Amster­dam­se Bos.
Ook in het huis was het apart. Een houtfornuis in de woonkeuken, voor het eerst van mijn leven dronk ik koffie met schapen- of geitenmelk. Eind van het liedje: tegen een redelijke vergoeding mochten we enkele maanden wonen in hun twee­de, derde, vierde huisje op het landgoed. Ik denk niet dat we daar die avond nog ter plekke zijn gaan kijken want dan zou ik hele­maal van de wereld zijn geweest.

Zo bijzonder, zo mooi heb ik verder nooit gewoond! Een luxe verbouwd boerde­rij­tje op tien minuten lopen van Het Grote Huis. Het was er echt dood- en doodstil. Je kon de blaadjes op de grond horen vallen. ‘s Nachts moest het hek dicht om de zwijnen uit de tuin te houden. De inmiddels oude Vogeltje bleek zich nog prima aan te kunnen passen aan het leven in de pure natuur.
Kleine anekdote … Het is al ver na twaalven maar ik ben nog aan het werk, zoals iedere avond. In de doodse stilte wordt er op de deur geklopt. Mijn hart slaat drie keer over en per direct dienen beelden van Straw Dogs zich aan. Niet reageren? Het licht uit? Maar ik ben toch al ‘gezien’. Met de aks achter mijn rug sluip ik naar de deur. Het blijken scholieren te zijn die al uren door het bos dwalen. Door de enorme schrik weet ik niet meer hoe ik dit varkentje verder heb opgelost. In ieder geval was het genoeg stof voor een griezelverhaal.
Prachtig wonen is één ding. Dat Michal naar het ziekenhuis moest, was minder. En dan nog wel helemaal in Zwolle. Dat krijg je er gratis bij als je op het platte­land gaat wonen. Zwager Douwe was zo zeer vriendelijk om zijn auto aan ons uit te lenen. Als het geregend had, zette ik de mobiel stil, recht voor het laatste stuk bospad. En dan slinger-slippend naar het hek.

HuisEpeWelnaBavinkshoeve01 HuisEpeWelnaBavinkshoeve08
HuisEpeWelnaBavinkshoeve06 HuisEpeWelnaBavinkshoeve07

Op ‘t Hoge Land ging het bijna meteen nogal beroerd. Hard werken in de klas, voorbereiden, nakijken … Het hoort er gewoon bij als je onderwijzer bent. Maar de hele vele en eindeloos durende vergaderingen, de misverstanden en de grote onenigheden. Onenigheden tussen de ouders onderling, een beetje tussen de teamleden, tussen bestuur en de onderwijzers, tussen ouders en team. Echt beroerd. De herrie lag aan van alles en nog wat en minstens zoveel aan mij. Na de Weerenschool had ik een lichtelijk ‘bijzondere kijk’ gekregen op onderwijs. Al in november ging het totaal mis. Een ergere ruzie heb ik in mijn hele leven niet gehad. Gevloek en getier!
Twee jaar later probeerde ik het onderwijs nog een keer op te pakken, in Utrecht op de Nieuwe Regen­tesseschool. Hier dacht ik het slimmer aan te pakken maar nu was ik tè voorzichtig en tè strak. Ik logeerde bij duobaan-collega Hannah, vlak bij het Centraal Station. Corrie en ik hebben zelfs nog huizen gekeken in Culemborg.

Later gingen Hanna en Michal toch naar ‘t Hoge Land. Die school was in ieder geval stukken leuker dan de rest van de Eper scholen. De lente- en herfstfeesten (sommige in de jeugd­her­berg) waren fenomenaal en we dankten vele vriend­schap­pen aan de intensieve ouderpar­ti­ci­patie. De rel rond mijn vertrek stond dat gelukkig niet in de weg. Ja, het was een bijzonder clubje ouders, bijna allemaal ‘import’. Ik scandeer hier enkele voornamen van ouders met hun kinderen (in wille­keurige volgorde en misschien ben ik iemand vergeten of heb ik me vergist; gewoon overslaan mag ook):

Hanneke en Paul met Elger, Nienke en Wiegertje   Henriëtte en … met Karin
Chiel+Hanneke; Chrispijn,Sander,Madelon,Yvette­­ Jennie en Ad met Koen en Loes
Hans en Boukje met Maartje en Marijn Elly en … met Wendy en Jocelin
Gerda en Wilfred met Simone, Leon en … Marjolein met Bas en Ruud
Theo en Anke met Thamar en Myrte Frans en Charlotte met Muriël
Corrie en Bert met Julie, Daan en … Hans en Bettina met …
Annemarie en Henri met Mariëtte en … Aafke met Amadai
Piet en José met Bart, Maarten en Jean Robert  Tosca en Hans met Femke en Douwe
Marian en Jan met Marieke, Suzan en Tijs Henk en Joke met Timo en Ilse
Marianne en Herman met Moniek, Bram en Stijn Coleta en Gerben met … en …
Johanna en Willem met Hanneke Liset met Bouwe en Wistik
Juul en Evert met Shaya en Claartje Rienk en Henriëtte met Arjen en Caja
Lia en Kees met Bas, Joris en Pieter  Nieke en Leo met Mila en Sybe
Peter en Lida met Jolijn, Sanne en Jorn Bert en Janny met Hans-Lars en …
Jolanda en Roel met Karin, Remy en Menno André en … met …
Bep en Gerard met Annemiek en Margot Ton en Gert met Gerrie en Dorina
Ludo en Stefanie met Nienke, Jako en Jutka Marijke en Bert met Tomas en Marieke
Wilma en René met Maureen, Charlotte en Joost  Ed en Mieke met Kim en Pam
  Péta en Hugo met Sinne en Ork

Met de initiator van de school Ben (en Ineke met Harm en Steven (?)) is het ook nog wel goed geko­men. Tot slot Ruud en Bea met Emiel en Michelle maar die hadden hun kinde­ren niet op ‘t Hoge Land.

Jaap en Femia werkten er vanaf het ‘barre begin’. Later kwamen de onderwijzers Hans, Joop, Bep, Jannie en Helma.
Toen onze kinderen er school gingen, was het gehalte ‘anders denkenden’ al da­len­de en die trend heeft zich doorgezet. Ik weet echt niet hoe de school er nu voor staat, behalve dat hij flink is gegroeid.

De Hoge Hagt dus … Eerlijk is eerlijk: we dankten deze ‘flat met voorrang’ ook aan de mensen van de school, m.n. aan Ben. De echte verhuizing vanuit Am­ster­dam werd geregeld door Corrie. Een stevige klus maar ze wilde ook wel even afstand van de Eper narigheid. Deze keer niet door Den Hollander maar door de Eper firma Jonker. Voor de eerste keer dus een flat en weer hoog. Hans en Betti­na Hegger hebben geholpen met de inrichting.
Oh ja: tussendoor heb ik nog een tijdje (een week?) bij Femia gelogeerd in Wijhe.

Ter zake: de flat … Het halletje was ongewoon ruim, bijna zonde van de vier­kante meters dus ik bouwde er een ‘kraaienhuisje’. Links zat de slaap­kamer voor de kinderen. Ernaast het toilet. Recht door, achter een mal schuin glazen wandje, de huiskamer met rechts, aan de achterzijde van de flat het balkon.
Rechts in het halletje de grote slaapkamer en meteen rechts naast de voor­deur mijn werkkamer. De douche zat verstopt tussen keuken en kinderslaapkamer.
In die jaren fotografeerde ik vrij veel. De spiegelreflex met een gewone en een enorme tele­lens en nog macroringen had ik gekocht in winkel in de Van Ostade­straat, tweedehands. Blijkbaar heb ik ook een complete set ontwikkelspullen gekocht. Dat werk had ik geleerd van Ruud Willemse van de padvinderij. Omdat er in de douche geen buitenramen zaten, was dat een prima plek voor een doka. Ik had er een plank voor gemaakt langs de lange kant. Het toestel (ik heb het nog ergens) sneuvelde bij een ‘reparatie’ door Fotopol. De ontwikkel­spul­len zijn naar Els gegaan.
Beneden hadden we natuurlijk een box. Die stond tjokvol met alle spullen die we in huis niet kwijt konden. Veel van dat moois hebben we van de hand moeten doen.

HuisEpeHogeHagt01
 HuisEpeHogeHagt02
HuisEpeHogeHagt04 HuisEpeHogeHagt03
HogeHagt08 HogeHagt07

CreatiefKalender01Ondanks de sores met het werk, waren het geen slechte jaren. Ik werd deeltijd huishouder en dat was het zeer grote geluk bij het ongeluk. Behalve kleertjes kopen of maken, stond ik geheel vol­waar­dig mijn mannetje: bood­schappen doen, koken, stofzuigen, de katoenen poeplui­ers wassen, strijken en ook een beetje opvoeden. Ik gedroeg mij hierin … was het onverantwoord?
Ik stuurde Hanna, vier of vijf jaar oud met geld naar de buurtsuper voor een boodschapje. Ik hield heus een oogje in het zeil. Wel geheel pedagogisch waren de geteken­de maand­kalenders. Daarop konden ze zien wanneer oma zou komen, wanneer ze hun zak­geld kregen en wanneer we naar de dierentuin of kermis of … waren geweest. De Ik-hoef-niet-kaartjes en de tv-programmakeuzen kwamen misschien pas in de Talmastraat. Jaren lang hadden we niet eens een televisie. Geen tv, zelden kleffe hap van de snackbar, geen Cola maar appeldiksap, alleen verant­woord snoep en werkjes doen in huis. Ach, die arme kinderen.
Best bijzonder waren de speel­groep­jes, twee keer per week ongeveer met drie of vier andere kleuters. De flat met het bestraatte pleintje plus zandbak konden niet op tegen de andere speel­plekken maar apenspel over alle kussens maakte het een beetje goed. En we gingen naar de ‘heuveltjes’ achter Hans en Grietje. Met de hele speelgroep naar het consul­ta­tie­bureau (hadden we meteen een uit­stap­je): “Zijn die allemaal van u?”
Sinds ergens in de Frans van Mierisstraat hadden we zelfs drie katten. Omdat Bert afreisde naar Florence, kregen wij zijn siamees Sasha erbij. Hanna heeft haar … geknipt en … bebo­terd. Ze ontwikkelde haar liefde voor dieren in huis (voor de katten en de woestijnratjes zorgen) maar misschien ook op Welna.

In en om Epe is er heel wat afgefietst. Hanna bijvoorbeeld, leerde fietsen … rond de zand­bak. Het serieuze werk: boodschappen doen met één kind voor- en één achterop, twee enorme fietstassen en nog een aanhangkarretje vol spul. Naar de school (een kippen­eindje), naar de vriendjes in en (ver) buiten het dorp, naar Welna, de Renderklippen, de Gortelse hei, de Dellen, het Heerderstrand, het Kievitsveld, de Wijerd, de kaarsenmakerij, forellen­kwekerij ‘t Smallert (met speelvijvers), vaak naar het dierenparkje in Wissel (later werkte Hanna er en het ging failliet in 2015), soms de kinder­boer­derij van Van de Mars, de Cannenburgh, schaatsen op de Leemkuil en het Apel­doorns Kanaal, zwemlessen (zes uur op) in hotel De Dellen (nu Golden Tulip) en in de Koekoek in Vaassen. De tennisbaan tussen Hans en Grietje en ‘de heuveltjes’ kon in ik principe lopend doen.
Voor Apeldoorn en Zwolle was er de bus. En voor grote of verre klussen huurde ik een busje bij Herms aan de Dellenweg.

Met zeven dagdelen vaderschap bleven er nog zeven beschikbaar voor andere zaken. En ook die zou ik voor geen goud hebben willen missen.
Tamelijk onschuldig om mee te beginnen: knutselen. Ik maakte klein speelgoed, puzzeltjes en prachtige kartonmodellen. Het tekenwerk van toen vind ik met terugwerkende kracht nog steeds het aanzien waard: voor De Korenaar, ‘t Hoge Land, De Buurthoeve, de SSCW (Dirk en Sineke, Flip, Mientje, Jan en Jan Willem; nu Koppel) of gewoon voor mezelf. Ik was eerder aan het krabbelen geweest.

CreatiefKnutselen13Somakubus CreatiefKnutselen15Puzzelkubus
CreatiefKnutselen16Trilvogeltje CreatiefKnutselen12IJzerpuzzeltje
CreatiefKnutselen05Smelleken
 
CreatiefKnutselen08Smelleken
CreatiefKnutselen03Schaakbord
CreatiefKorenaarAffiche CreatiefHogeWeerd02
CreatiefHogelandKrant01 CreatiefHogelandKabouterboek

Met Jeltje en Peter dreef ik enkele jaren de ecologische winkel ‘De Korenaar’ aan de Parkweg (in het pand van Van de Schepop). Behalve winkel­diensten deed ik ook de pecunia. Jammer dat die winkel net nooit groot genoeg werd om er voor één persoon een bestaan uit te halen. Voor alleen vrij­wil­­li­gersgroep zonder harde kern (ik stopte, Peter stopte en tenslotte ook Jeltje) was de klus te groot, te com­plex. Zodoende heeft de zaak het uiteindelijk niet gered. Buurwinkelier maar (beetje verkeerd) reform Wim Roest nam een deel van de handel over. Wij – would be-winkeliers – hebben ook concurrentie gehad van De Immenhof, een boerderij gedreven door Bart en Ellie Vosselman. Hun groente was goed, hun aardbeien de heerlijkste ter wereld. Hun groente was goed, hun aardbeien de heerlijkste ter wereld. Op een verjaars­feest van Marian van Broekhoven in 2014 onthulde Ellie het geheim: het is een ras dat niet geschikt is voor de handel want te zacht en kwetsbaar en ze waren heel precies met bemes­ten. (De Bolster is nu de voortzetting van zadenveredelaar De Immenhof.)
Ik hielp gedurende ongeveer één heel jaar Peter en Hannie op de Welna-boer­de­rij. Ik kan niet anders zeggen dan dat dat een unieke ervaring is geweest voor deze stadsjongen. Ik heb er geiten en schapen leren melken, hielp met kaas maken, reed trekker, maaide en hooide, zette hekken en hielp een beetje im­ke­ren. ‘s Nachts in de verrekte vrieskou eruit om de aflammerende schapen te controleren. Ik hield niet van vieze vingers, van een beetje aarde onder de nagels. Die principes kun je maar beter overboord zetten als je een potstal gaat uitmesten. Het boeren­le­ven is wat het is: eerst de lammetjes en geitjes opfokken en dan met een deel daarvan naar de slacht. Maar ook fysiek was het me alle­maal een beetje té. De fietstocht erheen (8 km) brak me al op. Daarom kocht ik een brommertje met integraalhelm voor mijn grote kop. De brommer werd geen succes: hij lekte benzine in de box, verzoop regelmatig en reed steeds langza­mer.

FamilieFransKorenaar HuisEpeWelnaBoerderij01
 
HuisEpeWelnaBoerderij06
HuisEpeWelnaBoerderij04 HuisEpeWelnaBos02a

FamilieHannaHannatje74Ik maakte toen ook de doorstart naar het fenomeen computer. Gedurende een half jaar werd ik bij Qmar in Beekbergen ingewijd in de geheimen van MS DOS, WordStar, VP Planner, dBase II, GW Basic, PC Pilot en Logo. De docenten: Kunneman, Kunneman, Kunneman en Chen. Met de juf Nederlands konden wij cursisten, allemaal gesjeesd onder­wij­zer, het niet zo goed vinden. Ik schreef erover in Computersentiment.

De natuur liet zich in Epe op vele wijzen gelden. In de vorm van het enorme bos en de nabijgelegen hei met prachtige vennen maar ook met ijzigste winters van de afgelopen dertig jaar.
Toen de enige wervelwind van mijn leven voorbij kwam, stond ik met de kinde­ren en hun speelkameraadjes net aan de verkeerde kant van de flat. Jammer maar misschien wel zo veilig.
Het waren ook de jaren dat we de natuur van Schiermonnikoog leerden kennen tijdens enkele vakanties. Na zo’n vakantie leverde vriend E. onze woning in ta­me­lij­ke chaos terug.

schier02a Vakantie1982Schier02

Van de overige bewoners van de flat herinner ik me niet zo veel. Naast ons oude­re mensen die in Spanje overwinterden. De dame werd door Hanna en Michal veel te eng hartelijk gevonden en daar hadden ze gelijk in. Onder ons een pas getrouwd stel. Op een volgende trap zat een Turks gezin met vier zonen. Een daarvan bracht het tot raadslid als ik het goed heb. Elders in de flat woonde een oude man … Hij zal geleden hebben aan beginnende dementie. In zijn micro Suzuki reed hij rondjes om de flat, vol gas met slippende koppeling. Er ge­beur­den meer gekke dingen met dat karretje. Op een zondagmorgen startte buur de accu leeg. Het duurde een uur. Toen ik later buiten kwam stond hij bij de geop­en­de voorklep … De motor zat achterin ;-). Een andere keer zwaaide hij, vanuit de auto naar mij (hing de luiers op) en hij zwaaide en zwaaide. Bleek dat hij opgesloten zat ;-).

In 1986 hadden we lang genoeg op de lijst van woningzoekenden gestaan om naar een huur­huis op de grond te gaan: de Talmastraat.

2 Responses to “De Hoge Hagt”

  1. hannie Says:

    hoi Frans, leuk, de oude doos…….
    heb je toevallig ook fotoos van boer Peter in die tijd?
    dan hou ik me aanbevolen!
    hartelijke groet, van overzee….

  2. Frans Says:

    Dag Hannie,

    Een boer Peter-foto … Misschien.
    Ik zal eens gaan zoeken in de fotoalbums.

    Groeten van de Wolderwijdse waterkant 😉

Plaats een reactie