?

De Frans van Mierisstraat

Eerder wijdde ik een serie blogjes aan de mensen, huizen en winkels in en bij de Simon Stevinstraat. Er kwam heel wat jeugdsentiment voorbij, sentiment gedeeld met buurt­genoten.
Mijn moeder schreef ooit prachtige, uitgebreide verhalen over de huizen waar zij woonde. Die geven een fraai tijdsbeeld. Misschien dat ik ze ooit nog eens uitwerk.
Zo mooi als zij het deed, kan ik het niet maar ik woonde op meer plekken dan alleen de Simon Stevinstraat en die moeten toch ook vereeuwigd worden.

Een overzicht van alle huizen staat in het blogje over de Sarphatistraat.

AdressenFransVerhuizer Den Hollander was in 1978 weer van de partij. Op de dag van de verhuizing was het zulk waardeloos weer dat ze de operatie bijna afge­last­ten en dat deden ze niet snel.
Het was een complex gebeuren: Els ging van­uit huis naar de Marnixkade, Bert vandaar naar de Van Ostade en ik van de Van Ostade naar de Frans van Mieris. Maar sommige spul­len moesten van (a) naar (c) of van (b) naar (d) of omge­keerd.
En Corrie deed ook mee: we gingen samen­wonen dus moesten er ook spul­len opgehaald worden uit de Frans van Mierisstraat 127. Dat was een bijzonder adres want zelfde straat en toevallig ook het portiek naast mijn voor­malig tandarts Mijnarends. (Ze woonde dus eerst boven mijn huisarts en toen schuin boven de tandarts; onmogelijk zou je zeggen.) Pikanter nog: ze woonde één trap hoger dan mijn voormalige vriendin. (Jazz-)ballet en De Knijp hadden in beide relaties een cruciale rol gespeeld. En zo kreeg ik ook kat Vogeltje weer onder mijn hoede ;-).

Van ’78 tot en met ’81 woonde ik dus op stand, eigenlijk boven mijn stand. Wel weer eens drie hoog. En opnieuw geregeld – het wordt eentonig – door pa. Het pand was van zijn klant Pais (vader van de toenmalige minis­ter Pais). Die bezat meer huizen en was maar zelden zelf aan­we­zig in het benedenhuis (begane grond en één hoog). Huishoudster mvr. Blaubaum was er altijd maar we zagen haar zelden. Op twee hoog Lena Martens maar ze had ook de achterkant van de zolder­verdieping. Wij zaten dus op drie en op de zolder.
Het waren drie kamers en suite plus zijkamer (mijn werkplek) en keuken. Vanaf het balkon keken we dit keer op mooie tuinen. Waar ook alweer zaten toilet en douche? Via een eigen trap kwam je op de halve zolderverdieping. Half, maar nog ruim genoeg voor een slaap- en zijkamertje en een werk- / stookhok. Een soort luik sloot de doorgang naar de achterste helft.
Er stonden bijzondere bepalingen in het huurcontract: niet verbouwen, er geen school vestigen (!) en pa moest garant staan. Dit malle gedoe, de halve zolder­verdieping en meer waren aanleiding tot het griezelverhaal Sinterklaas op zolder.

Het was een sfeervolle woning met tierelantijnen in de plafonds en fraaie schoor­steen­mantels maar verwaarloosd. Zelfs de pijpen van de gasverlichting staken nog uit plafonds en muren. Aan de andere kant: ik gok erop dat de cv, de douche en een nieuwe keuken net – ter gelegenheid van onze verhuizing – waren aange­bracht.
Voorafgaand aan de verhuizing zijn Corrie en ik weken bezig geweest met het opknappen van de boel. Alles en alles moest geschilderd, de oude, vieze vloer­be­dekking weg en we stoomden vele lagen behang af. In de benedenzijkamer kwam er een opschrift tevoorschijn: een datum (iets met 18xx) en ‘Dag van de vrijheid’. (Die spreuk, het luik boven en de nodige fantasie inspireer­den me tot een van de griezelverhalen voor mijn leerlingen.)
Een fraai huis vereiste een mooie inrichting. We sloegen een deuk in de financi­eën: stoel en bank van De Bouvrie, gordijnen van Metz, trendy Laura Ashley behangetje, mooie lampen en keurige vloerbedekking (een soort gymnastiek­vloe­ren­spul). Onze grootste prestatie: een voorzet-openhaardje in de woon­kamer. Het frame van de bank staat er nog steeds, t/m Harderwijk.

HuisAsdFvMierisstraat4401 HuisAsdFvMierisstraat4402
HuisAsdFvMierisstraat4403 HuisAsdFvMierisstraat4407
HuisAsdFvMierisstraat4409
HuisAsdFvMierisstraat4410a HuisAsdFvMierisstraat12701
HuisAsdFvMierisstraatBuurt01 HuisAsdFvMierisstraatBuurt03

Contract of niet: behalve ons thuis, was het een ‘links bolwerk’. Ik had er een eigen elektri­sche stencilmachine waarop menig ‘opruiend geschrift’ is vermenig­vul­digd ;-). Het waren de jaren van de Weerenschool en de Freinetbeweging. En we waren geabonneerd op De Waarheid die aan de deur betaald werd. Je kon maar nooit weten of de BVD meekeek ;-). Met uitgaan en kroegen­lopen was het over en uit.

Alles bij elkaar hebben we er dus maar drie jaar gewoond. Eigenlijk was nog niet eens alles echt opgeknapt. Maar was wel heel bijzondere periode. Al in oktober 1979 werd Hanna gebo­ren en in 1981 kwam Michal erbij. Het gaat in deze stukjes over wonen: Hanna ‘woonde’ de eerste drie weken in het VU Ziekenhuis; hele­maal niet leuk. De avond voor haar geboorte zagen we de Psalmensymfonie van Jiří Kilián, de avond erna ging ik totaal uit mijn bol in het Okshoofd.

CreatiefGeenAutosVoorMijnRaamHet huis was mooi, de straat met de hoge bomen ook maar het was er echt niet kindvrien­delijk. Drie hoog, een smalle stoep, veel blik (zie bijgaande sticker die ik plakte over ‘Gelieve hier gaan fietsen te plaatsen’) en voor ‘even buiten­­­­spelen’ moesten we naar het Museumplein met veel ‘ongerechtigheden’ in het gras. Hanna benoemde het mo­nu­ment voor de Vrouwen van Ravensbruck als ‘boem-boem’. Zoals zovelen in die tijd, wilden we ‘naar buiten’.
Na een extreem uitgebreide sollicitatieprocedure werd het Epe, Gelderland. Want daar ging een nieuwe school van start: ‘t Hogeland waar ik onderwijzer en hoofd der school zou worden. Omdat we er nog geen huis hadden, hielden we de Frans van Mierrisstraat nog maar even aan.

Op 20 juli 1981, veertien dagen na de geboorte van Michal, vertrokken we naar Epe.

Plaats een reactie