?

De Spaarndammerstraat

Eerder wijdde ik een serie blogjes aan de mensen, huizen en winkels in en bij de Simon Stevinstraat. Er kwam heel wat jeugdsentiment voorbij, sentiment gedeeld met buurt­genoten.
Mijn moeder schreef ooit prachtige, uitgebreide verhalen over de huizen waar zij woonde. Die geven een fraai tijdsbeeld. Misschien dat ik ze ooit nog eens uitwerk.
Zo mooi als zij het deed, kan ik het niet maar ik woonde op meer plekken dan alleen de Simon Stevinstraat en die moeten toch ook vereeuwigd worden.

Een overzicht van alle huizen staat in het blogje over de Sarphatistraat.

AdressenSpaarnNa de Sarphati- en de Simon Stevin­straat kwam in 1969 de Spaardammer­straat 86. Het, het verhaal, komt ge­vaar­lijk dichtbij ;-).

Dankzij pa, zelfstandig makelaar te Amster­dam, was het uitspreken van de wens om op mezelf te gaan wonen voldoende om in de prijzen te vallen. Ik hoefde alleen maar een paar maanden geduld te hebben. Niks vijftien jaar op de wachtlijst. Volgens mij mocht een huiseigenaar toen om-en-om een vrijko­mende woning toewijzen aan een zelf­gekozen kandi­daat. En veel klanten hadden vader Van Zelm hoog zitten.
Het hele huizenblok met nummer 86 bestaat niet meer. Het is gesloopt in 1986. Daar kon de omnum­me­ring van 86 naar 540 niks aan veranderen. Ook het driehoekige pleintje met ha­ring­kar en peperbus is weg, veranderd, en heet nu Suikerplein. Het hele stuk Spaarndammerbuurt is gerenoveerd en dat was hoog tijd. In mijn dromen wil ik nog wel eens (bijna) door de vloer zakken of het hele pand zakt scheef.
De huur …? Was het bij aanvang ƒ 5,00 per week? Ik heb er geen giroafschrift meer van, jammer.

Spaarndammerstraat540

Het was dan ook niet meer dan een halve woning driehoog-achter: een kamer plus alkoof, keuken, toilet en geen douche in het halletje. Ter compen­sa­tie was er een badhuis op de hoek van de Zaan- en de Wormerveerstraat. Of ik douchte even bij mijn ouders als ik de was bracht of haalde. Na­der­hand heb ik kamer en alkoof bij elkaar ge­trok­ken. De één-hoog-buur­man-body-builder brak met blote handen de laatste kastspanten uit de muur.
Bijzonder voor deze woning: vanuit de huiskamer was er een trapje met een luik binnendoor naar de zolder. Die lattenzolder was ‘betimmerd’ zodat het ‘volwaar­di­ge’ woonruimte werd. Je keek er zo naar buiten, tussen dak en muur door.
Aan de achterkant keken we uit op een dood­lo­pen­de gracht, een groot gebouw met opslag­terrein van de Technische Unie en wat verder naar links een veem van de Suiker Unie. Daar kwam af en toe een coaster zijn vracht lossen. Eén keer per maand werd het, in de dode hoek verzamelde vuil in een schuit ge­schept. Een buur viste ‘s nachts met een grote lamp en een vierkant, plat net witvisjes op die hij vanuit het sousterrein verkocht als aas. Een mooie herin­ne­ring: terug van een nachtje stap­pen en dansen (je bent jong …), opkomende zon, meeuwen, onderuit­ge­zakt in de grote fauteuil, voeten op de vensterbank en Ummagumma van Pink Floyd onder de koptelefoon. Op andere momenten van de dag konden de bene­den­­buren mee­genieten van de puike geluids­installatie.

HuisAsdSpaarndammerstraat06 HuisAsdSpaarndammerstraat07
HuisAsdSpaarndammerstraat08 HuisAsdSpaarndammerstraat09
HuisAsdSpaarndammerstraat01 HuisAsdSpaarndammerstraat05
HuisAsdSpaarndammerstraat10 HuisAsdSpaarndammerstraat02
HuisAsdSpaarndammerstraat04 HuisAsdSpaarndammerstraat12

‘We …’? Ja: ‘we’. Ik ging er wonen met twee studiegenoten. Drie mannen in een hok; dat kon niet goed gaan! En lang heeft het in die vorm ook niet stand ge­houden. De eerste raakte aan de vrouw en trok bij haar in. Nummer twee vond het vrijgezellenbestaan in Amsterdam toch niet zó en ging na verloop van tijd terug naar het ouderlijk huis.
We waren voortvarend van start gegaan. De keukenmuur blauw, in de kamer bijna alles oranje en de Engelse vlag (zomaar die, waarom niet?) op de achter­wand van het alkoofje (niet tot tevredenheid van de makelaar 😉 ). Op de zolder bouwden we met sloophout een tussenverdiepinkje voor een derde slaap­plaats. Een geza­men­lijke huishoudpot, samen eten, een schema voor de schoonmaak. Maar na anderhalf jaar zat ik er dus in mijn eentje. Bij de boedelscheiding ‘erfde’ ik de schoor­steenklok van Dik en een keukenmes van Frank (of net omgekeerd) en meer. In m’n eentje standhouden bleek minder makkelijk dan verwacht.

Toch heb ik goede herinneringen aan die gezamenlijke maanden. Het bracht mij bijvoorbeeld eigentijdse muziek: Hendrix, Soft Machine, Pink Floyd, Santana, Crosby­Stills­Nash­and­Young en America om er maar een paar te noemen. De Beatles en de Stones konden me niet bekoren. Van huis uit deed ik alleen aan klassiek. Ik ‘mocht mee’ naar LanX in de Korte Leidsedwartsstraat: zaterdag­a­vond tot drie uur springen op life muziek van Focus. Het bracht me ook mijn belangstelling voor dans (zie de blogjes Dans en Dans II).
StrohalmWe aten eko uit De Strohalm in de Assen­delft­straat, het eerste (?) eko-winkeltje in Amster­dam (van Roel van Duijn?). Nog altijd vind ik echt brood, echte pindakaas, mayonaise, groen­ten en fruit lekkerder dan de gezoete, gezouten en opge­fokte meuk met chemicaliën van Appie c.s. Of het ook gezonder is, weet ik niet.
Net als de Middenweg was de Spaarndammer­straat redelijk rijk aan winkels. Aan de overkant een sigaren­boer, voor mij voor geld (Gemeente Giro) en GVB-ster­abonnementen. Schuin links zaten een kruide­nier, een bakkertje en een slage­rij (met goedkope maar prima bloed­worst en lever). Op de hoek van de Knollendamstraat zat zo’n prachtige ijzer­waren­handel. In de Knollen­dam­straat zelf een kaaswin­kel­tje voor heerlijke overjarige kaas die plak voor plak met een enorm mes werd afge­sneden. Een paar panden voor die hoek zat in de Spaarndammerstraat een snack­bar. Ik beken hierbij dus ook enkele patat­jes. Er tegen­over, aan onze kant een goede fietsenmaker. De fiets ging op stal ergens in de Assendelft­straat.
Links naast ons portiek zat een cash&carry in een soort fabriekshal (voorheen Gerzon Levie Bakkerij-artikelen). Ik kwam er liever niet. Net om de hoek van het pleintje een buurtcafé waar ik nooit kwam.

MuziekPopEAShaffyTheater03Waar ik in die tijd wel kwam: LanX dus (bijna wekelijks plus jaarlijks een akade­mie­feest), het Shaffy­theater (het café dan, soms meer­dere keren per week) met o.a. Het Resisten­tie­orkest (met Carel Alphe­naar en Chaim Levano), de Melk­weg (af en toe), de Kosmos en Para­diso (sporadisch) en een enkele keer het COC. Na de verbouwing van bruin naar licht en modern was het snel over met de pret in het Shaffy-café en de verhuizing van de vijfhoog-zolder naar een kelder aan de Herengracht werd LanX fataal.
Stamkroeg was De Rode Fazant in de Marnixstraat, gedreven door Jan en Kitty. Een ‘puntje’ brie was daar 1/8 van zo’n wagenwielkaas en zo ging het met alles. De flipperkasten stonden in het sousterrein, achteraan in de serre werd hasj verstookt. Ik kon er pimpelen op de pof; ik kon er zelfs even ƒ 100,00 opnemen. Omdat ik er broers eerste tentoonstelling regelde, verdiende ik de rekeningnaam Frans-expo. De kroegentocht ging van de Fazant langs De Eland, via De Doffer, Pels en meer naar H88 en Het Okshoofd op de Herengracht.

FamilieFransSchoolHPA01Voor overdag was er de Hervormde Pedago­gische Akademie. Na alle ‘school­pijn’ (zie het verslagje van dit leuke boek) op de mulo kwam ik hier plotseling tot bloei, tot mijn recht, tot mezelf. Mo­ge­lijke verklaring: mijn ver­stand kwam met de jaren en zeker ook de sfeer, de omgang met de docenten, de aanpak.
Wim van der Horst schreef een mooi boek over dit instituut: ‘De grond waarop wij stonden, geschiedenis van de HK/HPA Amsterdam, 1907-1984’. Ik hielp Van der Horst een beetje met het organiseren van een reünie.
De twee havo-jaren deed ik nog vanuit de Simon Stevinstraat. Om het aller­eerste wiskunde-examen te redden, gaf dhr. Herman (?) Hagen extra lessen op zaterdag. Henk Neuman, docent Engels, was nog de onder­wijzer geweest van mijn moeder op de Nieuwe Herengracht. Voor het eerst in mijn school­carrière werden leerkrachten gewoon niet gepest. Broer Bert deed er ook eind­examen havo.
Spaarndammer-HPA kon met bus 11 naar het Centraal en dan verder met bus 12 of lijn (tram) 9 (de buslijnen 11 en 12 werden samen 22). Met de fiets was het twintig minuten stevig door­trap­pen. Ik deed het een tijdje per Solex. Alleen voor doorgewin­ter­de Amster­dam­mers de route:

Spaarndam­mer­straat, Haarlemmer­­plein, Haarlemmerdijk en -straat (‘s zomers toen vaak pure smog-goten), voorlangs het Centraal, Prins Hendrik­kade, Valkenburgerstraat, Anne Frankstraat, Plantage Parklaan, Plantage Middenlaan. De alternatieve route ging vanaf het Centraal over de Gelderse kade, langs de Nieuwmarkt en dan St. Anthonies­bree­straat, Jodenbreestraat, Mr. Visserplein. De Muiderstraat sluit dan aan op de Plantage Middenlaan.

De drie beroepsjaren waren zonder meer apart. Mensen die ik me herinner (over­slaan mag):

Docenten en ander personeel
Directeur Minnema (vriendelijk en diplomatiek) werd opgevolgd door het driemanschap Dull, Van der Horst en De Haas.
In de vroege maandagmorgens de altijd gezellige uren handwerken bij Aaltje Knoop. Voor het eerst deden enkele mannetjes die specialisatie. Ik vond het leuk en moeilijk. Ze heeft me bij mijn examen zekers en vast gematst want mijn werk leek nergens naar. De steken van mijn gebreide spin vielen er even hard van achter af als ik ze er voorop op breide ;-).
Mvr. Minke voor tekenen. We gingen af en toe naar Artis.
Dhr. Fokker gaf handarbeid. Hij had de voorraad in zijn beruchte kelder.
Muziek kreeg ik van dhr. Zwanink (vs. G. van Hulst). Zang en blokfluit lukten me niet, jammer. Zwanink had een absoluut gehoor: drie toetsen op de piano waren geen probleem. Ons gepiep op de blokfluit werd hem eens teveel toen we per ongelijk twee verschillende partituurtjes inzetten. In ieder geval is het niet goed gekomen met ritmes klappen en solfège mimen. In 2000-zoveel deed ik een leuke invalbeurt van meerdere dagen. Ik had veel gemak van een hospitante. Twee weken later moet ik er weer heen voor een los dagje. Zegt ze: “Ik heb een muziekles voor je geregeld.” Ik heb mijn huid duur verkocht; alsof ik mijn hele onderwijzersleven niet anders had gedaan.
Creatief spel van mvr. Ter Horst-Rep. Ik begreep dat vak niet zo: ‘Doe alsof je een boom bent’. Tsja …
Lindeman gaf schrijven en spreken: logopedie (of kwam dat laatste van ene Nobel?). Goed en mooi kunnen schrijven is niet verkeerd. Ik ben er met terugwerkende kracht nog altijd blij mee. Maar vraagje … moeten kinderen hede ten dag nog wel leren schrijven met potlood, kroontjes- en/of balpen? Hebben ze niet een smartphone met schrift- of spraakherkenning?
Nederlands van … Wim van der Horst (een goedlachse man met belangstel­ling voor de student; we beluisterden een keer ‘s avonds de monoloog van Molly Bloom van James Joyce; hij werd lid van het driemanschap), Wim ter Horst (kapsel), Piet Mantel (perfect bordschrift met rechts èn links, zelfde bordschema en zelfs zelfde grappen per les, jarenlang voorzitter van de akademieraad; ‘diplomaat’) en later Rob Woortman (oud-student, eerder ‘een van ons’ dan autoriteit – ik kwam bij hem en Niesje over de vloer – deed ook de PA-krant; schreef boeken over Suriname en Amsterdam).
Jan Kieft: aardrijkskunde (ik herkende hem van een keer de jeugdkerk).
Biologie: Kees van der Sloot (kort en heftig, vertrokken na de nodige rellen) en daarna … Vele jaren later dus Henk Tor.
Geschiedenis: Marcuse (met pijp, de ijsjes-klassepot en ‘Marat in het bad’).
Natuur- en scheikunde: Guus Dull (populair in de a-klas maar ik dacht daar anders over; werd lid van het driemanschap) en Piet of Paul (?) Post. Ik deed geen scheikunde.
Opvoedkunde van dhr. Milde met dat cirkeltje: denken, voelen, intuïtie en waarnemen of iets dergelijks (vs. IJsbrand van der Molen en Wim de Haas).
De dominees Bob van Tent, Spruyt en Wim Evenhuis. De godsdienstlessen van Bob waren best te pruimen.
Gym van Ameling (wat een stem had die man; ik denk nu pas: familie van Emmy Ameling?), Ruud Kruse (nogal fanatiek; tegenactie ‘Tor op 10’ (eenieder liet zich op enige hoogte neerstorten uit het klimtouw)) en later Wim de Wit.
Wiskunde/rekenen: Theo (?) Uittenbogaard (kort) en Egbert Nijeboer.
Maatschappijleer (cmv): dhr. Mulder. Gebaartje: hand aan hoofd, ogen dicht. Ik mocht niet de HPA bestuderen. Mijn examen over vier dikke fundamentele boeken van … en hij kende ze!
Amanuensis Kalkman (speech tijdens openingsdagen) en conciërge Van Zwol (‘Alsjeblieft: een banaan. Is goed voor je’), later Polvliet.
Emmy Vastenhout secretaresse en assistente Anneke Terpstra.
Dhr. Stekelenburg deed de administratie.
De dames Smit (mopper, mopper) schonken koffie in de soos, boven.
Examenjaar 1966
Ruud Willemse (hij maakte mij attent op deze opleiding).
Examenjaar 1970
Jostan Forrer (hoed, cape, zwart; av = akademievereniging), Frits Grevink (av), Roel Kingma (av; raadslid Lemsterland PvdA) en Wim de Wit (sportdagen, trouwde met Aimée McDaniël; later docent gym).
Examenjaar 1971 
Martijn Apituley (met zus Esther, violiste), Anne van Beusekom (Luther­school), Herman de Boer, Ali Cnossen, Henk Jan Gortzak (av), Guda Kok (trouwde met Hans Winkel), Chris van der Neut Kolfschoten, Hans van Otegem en Peter Starrenburg.
Examenjaar 1972
Loes Ferwerda (nog van de Willem van Outshoornschool), Jan Franssen (VVD), Kees Moolhuizen, Frans te Spenke (Zappa en Strawinsky), Wico de Vries en Wilma de Vries (dans), iemand … (leerkracht Lutherschool?, bevriend met Robert Long).
Examenjaar 1973 (‘mijn’ jaar)
a) (mijn klas) Guus Aalders, Willem Bakker (h = hospiteermaat, Nieuw Zeeland, Koningin Wilhelmina­school), Theo Bloothoofd, Paul Bossenbroek, Michaël Bunck (leverde Snoepie, trouwde met Anneke), Peter van den Doel, Millie de Droog, Jan den Hartog, Anneke Jansen (trouwde met Michaël), Henk Limburg (HCL), Aimée Macdaniël (trouwde met Wim de Wit), Dirk Mook (huisgenoot, h, av, hobo, fotografie, Zündapp; trouwde met Marja, vele jaren Doopsgezind jongerenwerk, in 2016 met pensioen), Erna Mulder, Lonneke Nunes Cardozo, Kees van Oostveen (handbal), Robert Rijksschroeff (h), Henri Sandberg (bergbe­klim­mer), Roel Steenbergen, Marianne Zoutberg en …
b) Astrid Bake, Sander van Gangelen, Wout Groenewold, Kees de Groot (dr. Rijk Kramerschool, nu pensionado), René Haantjes, Didie Heikamp, Ernst van Kassel, Hans Keissen, Astrid Koch, Geert Meijer, Bart Musters, Nico Spruyt, Henk Tor (dr. Rijk Kramerschool, docent biologie HPA), Hans Winkel (trouw­de met Guda Kok) en Frank de Wit (huisgenoot, av en dr. Rijk Kramerschool, in 2016 gepensioneerd).
c) Jan Floris, Coby Henderiks (tikkie tegendraads), Jeltje Musch en Aleida Otto.
Examenjaar 1974
Ineke Deutekom (op eigen benen, wonend aan de Ceintuurbaan, ik kreeg haar bontjasje en meer), Jan Hoving, Atie van Mourik (logeren in Purmerend), Jeanette Kappé en/of Spraakman (Lutherschool), Marjolijn Kerkhof (av), Peter Koch, Manon Robert (zang, Von Zesenstraat), Gert Tusveld (kort huisgenoot), Jan Versloot, Corrie van der Zalm, Hein Jan van der Zee en Paula Zuidhof (Overtoom).
Examenjaar 1975
Petra Commandeur, Piet Hartog, Anja Zondervan (later ook Hartog), Jannie Vlap en Helga van Kooperen.

Een enkeling heeft naam gemaakt, sommigen kwam ik weer tegen op Amster­damse scholen.
Er was (veel) meer dan braaf studeren in deze jaren van ‘democratisering’. Allereerst v-v-v-veel, echt vaak en soms extreem lang vergaderen in de vak­groe­pen, allerlei commissies, de akademie- en studentenraad. De vergade­rin­gen van de akademievereniging vielen mee. Beter nog waren de boerenkool­maal­­tijden, filmavonden en informa­tieve bijeenkomsten (met o.a. Vonhoff, Wiegel, Van der Doel, …). De door ‘ons’ georganiseerde introductiedagen en de boeken­beurs (op dag één de oude boe­ken en ‘verlanglijstjes’ innemen, de hele nacht door alle stapeltjes en bonnen maken (+5% voor de klussers) en dag twee uitleveren en afrekenen) bij de jaar­start waren fantastisch om te doen. De fees­ten in LanX waren stukken spannender dan die voorheen in de Koningszaal in van Artis. Frank con­trac­teerde Focus voor ƒ 600. We kregen, zèlfs in LanX, de politie over de vloer vanwege geluidsoverlast van Supersister en terecht. De op een Europacupavond van Ajax georganiseerde avond werd een flop. Met Hauser Orkater in het Foresterhuis aan de Sarphatistraat werd het geen dansfeest maar de artiesten (de Van Warmerdammers) hebben het ver geschopt. Topper waren drie studie­dagen, o.a. met Ton Regtien. De akademie­krant AHA vroeg ook wat uren. We hadden een eigen stencil­ma­chine in ‘Het Praathuis’ (hokje in de gang naar de gymzaal, gebouwd door Kalkman). Sommige nummers waren te vies en droevig om aan te pakken, andere (meer, gelukkig) waren monumentaal. Baas boven creatieve baas: de krantjes die later werden geredigeerd, geheel gemaakt door Rob Woortman waren van Kabouter- en Oranje Vrijstaatkwaliteit.
Vakantie1971Texel03De vakantietripjes naar Texel, Sneek en Vinken­veen en de werkweek in Lim­burg, georganiseerd voor havo-ers, waren heel bijzonder.
Kwesties uit die tijd waren de dag- en weekope­ningen, godsdienstexamen verplicht of niet (we gingen in ludiek verzet met de actiegroep ‘De Roterende Evangelist’), het fundamenteel uitgangs­punt, opkomstplicht, het mooie maar mega-onmogelijke-leerplan van Van der Molen, de ‘bezetting’, Heinemann, het bevoegd gezag en repressieve tolerantie.
Ik plakte er ‘vrijwillig’ nog een vierde studiejaar aan vast. In het eindexamenjaar had ik namelijk mijn studie zwaar verwaarloosd ten gunste van allerhande ‘harde’ actie en ook lummelen. Omdat de eerder behaalde resul­taten bleven staan, kon ik in dat vierde jaar heel veel tijd besteden aan hospiteren (hand- en spandiens­ten verrich­ten) op de dr. Rijk Kramerschool. Daar was het hele voormalige team na grote herrie vervangen door drie studiegenoten plus kleuterjuf Anja. Natuurlijk een grote gok voor het schoolbestuur, drie kersverse knullen, maar de school was in feite toch al verloren. Binnen tien jaar knapte de school uit zijn voegen vanwege het succes. Ik verdiende een centje bij met orgelles aan een van de leerlingen ;-).
Na mijn verscheiden van de HPA beleefden ze aldaar nog woeste tijden.

De Spaarndammerstraat was ook de tijd van de vele abonnementen en lidmaat­schappen: het Algemeen Handels­blad, Vrij Nederland en de Haagse Post. Ik denk niet de Groene Amster­dam­mer en de Waar­heid kwam pas veel later. Lid van de vakbond, de Freinetbeweging, de VPRO, de Akademie­vereniging, het Rode Kruis enz., enz. Alle verzekeringen liepen via pa; degelijk, makkelijk en goedkoop.
Dat dat allemaal kon van de thuistoelage … Maar het kwam voor dat er nog maar ƒ 1,25 op de rekening restte. Rood staan was er niet bij.

Na terugkeer van tien dagen (!) militaire dienst in 1975 (een nogal absurd en fantastisch verhaal apart), heb ik mijn heil tijdelijk elders moeten zoeken. Ik had de woning namelijk in principe voor anderhalf jaar afgestaan aan broer Bert. Gedurende die zomer heb ik enkele weken gelogeerd in Jordaan, ik denk in de Tuinstraat, op een kamer in Schoolstraat en helemaal in Purmerend. Het was een tamelijk desolate tijdje: plassen in een fles en de ergste vlooienplaag ooit. Tot mijn grote geluk kwam er voor Bert snel een andere wo­ning beschikbaar: een woninkje aan de Marnixkade. Als tegenprestatie moes­ten we ‘ontruimen’: vijf jaren opgespaarde kranten, vijf snelkook­pannen, tien … Hoeveel troep kun je kwijt in een half huisje?

CreatiefHPA10aHAPkrantAlleen achter gebleven in de Spaarn­dam­mer­­straat maar toch niet eenzaam. Van bijna het begin af aan was er de kat Vogeltje (doopnaam Crucifix Que­rido, ach ja). Een leuk, lief, lastig, slim en speels beest, een jonkie uit een nest bij klasgenoot Michael.
Het was bijvoorbeeld lastig in de tijd dat ik de tortelduif van een tijdelijke medebewoner te loge­ren had. Bij zons­opgang werd ik ge­wekt door duifje. ‘Roekoe’ bij het oor en pik­pik aan de oogleden en oorlellen, heel voor­zich­­tig. Het was een best beestje maar ten einde raad met slaapzak naar de huis­kamer. En dat was het signaal voor Vogel om aan de schuif­deur te gaan krabbelen. Bin­nengelaten in de kamer ging zij … aan het luik krabbelen om duifje te verschal­ken. Ik sliep verder op de vloer in de keuken ;-(.
Omdat ik Vogeltje nou niet de allerbeste verzorging gaf, is ze ‘geadopteerd’ door de bovenbuurvrouw van mijn toenmalige vriendin. En ik kreeg Vogeltje terug toen ik … met die bovenbuur ging samenwonen in de Frans van Mierisstraat ;-).
Toen de duif weg was, ben ik nog aan parkieten begonnen. Kan het dwazer? Nog een mal huisdier maar slechts voor één nacht: Frank regelde voor Helga dat het lammetje dat ze voor een hospiteerles nodig had, een plekje kreeg onder zijn bu­reau.

Die halve woning aan de voorkant? Daar woonde een oude dame. Ze had het vaak over de ‘rotten’ (ratten) die ze op straat zag. Onze Sinterklaas is een keer bij haar langs gegaan en ze was geroerd.
Ook op zolder had ik gedurende enige tijd een ‘buur’. Ik geloof dat ik hem nooit heb ontmoet maar hij maakte zijn slaap­kamer op het naastgelegen zoldertje. Blijkbaar hing hij iets op want de ophangspijker stak aan mijn kant een centi­me­ter of vijf uit het hardboard ;-). Ik weet niet meer of ik hem hoorde snurken maar ik heb kunnen genieten van zijn prestaties met een vriendin en van de hare. Dan ging ik maar weer slapen in de huiskamer.
De voorbuur kende ik tenminste. De rest van de mensen op de trap eigenlijk niet. En verder is er meer langs me heen gegaan: wat er speelde in de wijk, het toen nogal slonzige Wester­park en de Amsterdam­se School (van De Klerk) in alle straten die iets dieper in de wijk lagen. Eén keer drong ik door tot de westelijke houthavens dankzij een studiegenoot. Ik logeerde bij hem in een drijvende havenkraan.

Toen ik in 1974 verhuisde naar de Van Ostadestraat, lukte het pa om opnieuw een ‘bekende’ te plaatsen: een kleuterjuf van de Lutherschool waar ik toen werkte.


Spitsbergenstraat
PS 2017: Door een samenloop van omstandig­heden ging ik in 2017 op visite in de Spitsber­gen­straat 1004. Ik denk dat die woningen staan op de plek van het voor­malige bedrijfsterrein van De Unie. De gracht tussen de Spaarn­dam­mer­straat en De Unie is omgetoverd tot een binnentuin. Vanuit het raam dacht ik precies uit te kijken op de plek waar ik ooit woonde. Grap­pig.

9 Responses to “De Spaarndammerstraat”

  1. Anja Says:

    Toevallig belandde ik op jouw website!!
    Wat een herinneringen! Geweldige tijd!

  2. René Haantjes Says:

    ik zat in Spanje te “googlen”, kwam bij toeval op deze site. Zeer herkenbaar. Ik had toen een woning voor 50 gulden in de Gillis van Ledenberchstraat. Je bent Bart Musters “vergeten” in klas b. Jij kreeg toch s5 omdat je het handboek soldaat in het weekend wilde bestuderen.
    Groet René

  3. Frans Says:

    Dag René,

    Dank voor je ‘terugkoppeling’, vanuit Spanje nog wel ;-). Ik zet Bert erbij. Er ontbreken er wel meer.

    Die S5 zat een beetje anders.
    Ik was de eerste week voortdurend vervelend en lastig geweest: het eerste appèl subtiel verstoord, in de kruipbuis van de stormbaan blijven liggen, verkeerde kleding, … Zo’n leerling die je het liefst bij een collega denkt.
    Het ging echt mis toen ik weigerde om de kamer en gang te dweilen. Op rapport en er werd gedreigd met weekendarrest. “Mijnheer, dat komt goed uit. Ik wilde het nog gaan vragen. Ik heb mijn huis verhuurd en ik zou niet weten waar ik moet blijven.”
    Tot overmaat van grap kwamen mijn ouders langs ;-). Ze waren op weg naar Zeeland en kwamen zodoende langs Keizersveer.
    De tweede maandag werd ik naar de bedrijfsdokter gestuurd voor weet-ik-veel-wat. Ik zat nog in de wachtkamer toen die man al naar huis wilde. “Wat heb je?” “Ik weet het niet, ik ben gestuurd.” “Door wie?” “Ja, door de baas van mijn groep.”
    Ik heb enorm geluk gehad want mijn maten wilden maar wat graag hun 10-tons-rijbewijs halen. Oh ja, ik ben tijdens mijn eerste oefenrit in de akker terecht gekomen. “Naar achteren, gvd. Weg achter het stuur.”

  4. Frans te Spenke Says:

    Leuk om weer eens te lezen over de Hervormde Ped. Academie.
    Die vriend van Robert Long was Willem van der Kroft.
    Frans te Spenke

  5. roel kingma Says:

    Leuke notities. Lindeman, later mijn collega, gaf geen logopedie maar uitsluitend schrijven en deed dat heel goed.

  6. Frans Says:

    Dag Roel,
    Dank voor je reactie. Ik twijfelde al aan logopedie door Lindeman. Was het ene heer Nobel, een vriendelijke man? Ik herinner me een conflictje me student ‘x’ die geen afscheid wilde nemen van zijn geliefde Amsterdams.
    En kun je me even helpen aan de koppeling naar het verhaal over Fokker en zijn kelder (op de site van de HPA). Ik heb gezocht en niet gevonden.

  7. Theo nu teunis bloothoofd Says:

    Hoi Frans,

    Gezellig om dit allemaal op vakantie, ja nu eeuwige vakantie sinds twee weken, te lezen. Vorige week gegeten met Henk Limburg en Anneke Janssen-Bunck.
    Na 7 jaar basisschool in Amsterdam naar Lelystad vertrokken. Ik heb daar tot drie weken geleden aardrijkskunde gegeven. Schrijf sinds 2000 mee aan de aardrijkskunde methode buitenland. Veel excursies en reizen georganiseerd.
    Sinds een jaar de trotse opa van Annabel.
    Dochter, Marieke werkt ook in het onderwijs en onze zoon Tjeerd heeft zijn eigen bureau “blootarchitecture”. Heeft twee jaar geleden de jonge architectuurprijs gewonnen.

    Groet, Teunis Bloothoofd

  8. Loes Ferwerda Says:

    Leuk om dit allemaal te lezen. Ik zocht mijn vriendin van de Willem van Outshoornschool Liesbeth Claus en kwam zo bij deze pagina.

  9. Frans Says:

    Dag Loes,

    Dank voor deze leuke reactie.
    Liesbeth Claus staat op de klassenfoto (http://www.fhvzelm.com/blog/?p=165) maar ik weet verder niks van haar. Jan Busman heeft me geholpen met de meeste namen.

Plaats een reactie