?

De gelukkige (klas) meester

De laatste tijd is het er maar weinig van gekomen: van invallen in het basison­der­wijs. Ik ben druk met van alles. Met deze site, met ICT in diverse vormen. Het is toch ook: ‘wie het eerst komt …’ en ICT-werk betaalt echt tien keer beter dan het regulier onderwijs. Voor een ritje ‘Harderwijk – 65 kilometer enkele reis’ ontvangt men in het onderwijs enkele €uro’s en nog wat.
Maar vrijdag j.l. heb ik dus weer eens ‘voor de klas gestaan’. Daardoor werd het meteen duidelijk dat het eigenlijk jammer is dat het zo weinig gebeurt. Ik heb ervan genoten! Mijn zorgjes vooraf (hoe zou het gaan, zou ik het nog kunnen?) bleken geheel overbodig.

Ochtend

Bij aanvang was de vaste leerkracht er ook. Zij coördineerde de afvoer van het oud papier uit school. Onder mijn bezielende leiding moest het in de container worden gestapeld. Het was koud en tot slot hebben we even lekker herrie ge­maakt in die stalen ruimte.
Terwijl de juf nog wat dingen regelde, ben ik begonnen met voorlezen uit ‘Pappa is een hond’ van Guus Kuijer. Een aanrader voor alle kinderen boven de tien. Vandaag is het bij drie hoofdstukjes gebleven maar de belangstelling voor de rest is gewekt.
De enige serieuze schoolbezigheid bleef vandaag beperkt tot een gezamenlijke exercitie rekenen. Altijd (bijna) leuk om te doen.
Het tv-jeugdjournaal was een kolfje naar mijn hand. Of het aan het ‘dreigement’ lag dat er een overhoring zou volgen, weet ik niet: er werd aandachtig gekeken, er werden driftig aantekeningen gemaakt. Een overzichtje van ‘vijftig jaar ruim­te­vaart’ riep bij mij de nodige herinneringen op. En er was een mooi item over een katholiek meisje en een islamitische jongen.
Tot slot van de ochtend nog een (mislukt) potje galgen op dat fantastische, elektrieke schoolbord. Zo’n ding is even wennen, zelfs voor een ICT-er, maar toch heerlijk om op te werken. Scholen lopen niet altijd in alles achter.

Middag

Tijdens het kennismakingsrondje in de ochtend, kwam de gebruikelijke vraag naar mijn hobby’s. Naar waarheid: o.a. dans. “Doet u het eens voor, meester!” Mij niet gezien, zielig voor de leerlingen en vooral voor mij. Maar, ik had het allemaal voorzien 😉 : ik kon ze een dvd met een opname Squares aanbieden voor de middag. Op zich ook een griezelig expe­ri­ment. Mijn voordeel was dat de helft van de groep ‘aan de computer’ ging dus was de kijkersgroep gereduceerd tot vijftien leerlingen.
Het is me alleszins meegevallen. Af en toe werd er gegniffeld, bijvoorbeeld om de bolling in de mannenbroeken. Hier en daar dutte er eentje in. Dat heb ik ook wel eens als ik in de schouwburg zit. Er volgde in ieder geval geen vernietigende kritiek. Enkele opmerkingen achteraf:

  • ‘Het was slaapmuziek.’ Helemaal waar: de Gnossiennes van Erik Satie.
  • ‘Toen dat podium omhoog ging, …’ en ‘Ik vond de verlichting wel mooi.’ Ze zagen dus de toneeleffecten.
  • ‘Iemand maakte bijna aan het eind een fout.’ Klopt, denk ik, tijdens een soort rups­beweging, schieten twee dansers los. De volgende keer dat ik de voor­stel­ling zie, ga ik erop letten.
    Die rups zou ik hebben kunnen doen bij gym. Jammer, mooie kans voorbij laten gaan.
  • ‘Komen die mensen van deze aarde, dacht ik.’ Een mooier compliment kan een danser misschien niet krijgen.

De dag eindigt met een gym’les’. Eerst even afmatten (een paar rondjes in loop­pas) en ook hier in de gymzaal weer het gezag vestigen. Twee kereltjes geven spontaan een saluut. Er is me wel eens gevraagd of ik uit het leger kwam. Het slotnummer bestaat uit ‘touwslingeren’ zal ik maar zeggen. Kinderen in een kring, ik in het midden met een, aan het eind beetje verzwaard touw. Ik draai rondjes met het touw en zij springen erover heen. Aanraken is af. ‘t Is zo simpel en iedereen heeft schik.

Van de kinderen mag ik nog een keer komen. Dat vraag ik altijd even na om te weten of het goed zit.

Kanttekeningen

Bovenstaand verhaal klinkt allemaal heel leuk maar het gaat niet vanzelf. Ik ben blijkbaar iemand van het oude stempel: op school, in de klas, tijdens de les hou­den leerlingen zich koest, wat mij betreft. Gewoon uit zichzelf omdat dat normaal is, zonder dat ik er iedere keer om moet soebatten. Niemand is gebaat bij voort­du­rend geroezemoes. Het lijkt er eerder op dat de kinderen het idee hebben dat ze op een gezellig partijtje zijn. Niet dat de meesten iets kwaads in de zin hebben, maar van zichzelf kwebbelen ze, ze blijven kwebbelen of gaan opnieuw kwebbelen, draaien en frummelen. In deze groep viel dat trouwens best mee.
Vanwege een aantal kinders moet je echt de hele dag 100% alert zijn. Daarbij zijn ogen met een 180°-blikveld uiterst handig. Zelf zijn ze het zich waarschijnlijk niet eens bewust, maar er is sprake van een voortdurende test.
– ‘Kijkt meester mijn kant op? Nee. Dan kan ik …’
– ‘Wat zou de meester doen als ik …’
– ‘Ik mocht niet rammelen met mijn schrift. Maar wat zegt-ie als ik met mijn boek rammel.’
Eén concreet voorbeeld: twee kinderen waren de sporthal al binnengegaan terwijl er voor de deur gewacht moet worden. Slechts een halve meter maar duidelijk binnen. Ik zeg dat ze buiten de deur moeten staan. De eerste reageert direct, de tweede niet helemaal (helemaal niet dus; weer die test). Ik geef een sneer en meneer staat buiten. En dat is aanleiding voor mijnheer Drie om schijnheilig nog wat opmerkingen te plaatsen. Drie krijgt van mij een sneer in het kwadraat. Ik win het daaropvolgende spelletje aanstaren. Het eindigt met een gemompeld “Ja meester.”. De verhoudingen liggen weer duidelijk.
Dit gebeurt in dertig seconden maar er kan een boel narigheid uit voortkomen als je niet adequaat reageert. Mijnheer Twee zou het nodig kunnen vinden om wraak te nemen op Drie tijdens het omkleden of tijdens de gymles.

Na de werkdag was er een kopje thee met de vaste leerkrachten. Altijd prettig om te merken dat je, ook als toevallige passant, welkom bent. Naar Máxima’s maatstaf was het gebodene onder de maat want zelfs één koekje was er niet. So what! Als ik ernaar gevraagd had, zou het gekomen zijn. Net zoals ik die dag bij alles geholpen werd als ik maar een kik gaf.

One Response to “De gelukkige (klas) meester”

  1. Janet Says:

    Hoi Frans,

    Wat enorm leuk om dit terug te lezen zeg!!!! Ik had het gister al gelezen, nu net nog een keertje!
    Ik snap best na zo’n lange tijd er uit te zijn geweest, je toch de kriebels krijgt voor wat er allemaal weer op je af komt!

    Je hebt het goed gedaan!

    Groet, Janet.

Plaats een reactie