?

Politiek proces

Nee, ik bedoel hier niet het opknopen van de lelieblanke Wilders door ‘oude’ politici, door de apparatsjiks. Lees daarvoor Woorden van Wilders I. Het gaat me hier om de ruzietjes tussen het CDA en de PvdA. En eigenlijk nog meer om hoe er over de afhandeling daarvan gedacht en gesproken wordt.

Er spelen twee grote kwesties: de steun aan de inval in Irak en het wel of niet blijven in Uruzgan. Kleinere kwellingen zijn de hypotheekrenteaftrek en de AOW-leeftijd. En dan zijn er nog dat vliegtuig, heftige bezuinigingen, …
In de zaak Irak zit het CDA met een blunderende Balkende. De door hemzelf ingestelde commissie Davids zet de man te kijk en vervolgens sputtert hij tegen (‘Dit rapport is ook maar een mening.’). De PvdA was om allerlei redenen tegen de inval. Bij de formatie van het kabinet gingen ze door de bocht.
Aangaande de missie in Uruzgan heeft de Tweede Kamer gesteld dat Nederland zich terug­trekt na afloop van de verlenging. Het is dan mooi geweest. Dat is door de PvdA ook altijd bevestigd. Maar om hem moverende redenen heeft Maxim Verhagen het standpunt van het CDA een fikse slinger gegeven: toch maar weer verlengen omdat … Niet de politiek leider Balkende en ook niet de Kamerleden draaien bij het CDA aan de knoppen. Nee, gewoon één mijnheer die iets in zijn bol haalt. Het lijkt De Hoop Scheffer wel die in hoogsteigen persoon het Irak­beleid bepaalde.
Tot zover de door mij vertekende feiten.

Wat ik toch opmerkelijk vond, was dat na die bewuste Davids-dag de pijlen gericht werden op Mariët Hamer. Het lag schijnbaar in het geheel niet aan een jarenlang zwalkende, jokken­de en halsstarrige premier maar aan Hamer dat er een crisisje uitbrak.
Deze zaak werd dus voorlopig gesust met als bizarre nevenconclusie: “Nu moet de PvdA bij een volgende kwestie wel inbinden.” Hè! Werkt het politieke proces zó? Omdat partij A, na jaren van geklungel, uiteindelijk het boetekleed aange­reikt krijgt, en partij B het beduidend beter deed en dus gelijk krijgt, moet die partij B vervolgens inbinden?
Het doet mij denken aan de redenaties, de denkwijze van stoute kindertjes in de klas en ook aan de vertoonde automobilisten in Wegmisbruikers en Blik op de weg. Zo van: de Tokkies (Balkende c.s.) moeten toch ook een keer gelijk krijgen.
Wat het nog vreemder maakt is dat deze maffe mening gratis en voor niks werd vertolkt door journalisten en niet door CDA-ers. Werkt de Haagse journalistiek zó? In plaats van dat zij, politieke commentatoren, hoeders van een gezonde democratie, hun morele rug recht houden, jutten ze de stoute kindertjes op om zich uit de problemen te kletsen.

Is dit nou politieke of journalistieke koehandel? Of beide.

Plaats een reactie